20, ఆగస్టు 2011, శనివారం

నా "దోస్తానా"


అప్పుడెప్పుడో జరిగిన "కబురు" ఇది..

నేనూ, మరి కొందరు మిత్రులు ఒక శనివారం సాయంత్రం పిచ్చాపాటీగా కలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం .. "కాఫీ డే" లో. (చూసారా?.. మేము ఎంత బుద్ధిమంతులమో?)

ఎప్పటిలాగానే, అందరికంటే ముందుగా నేను నిర్ణీత సమయానికి, నిర్ణీత స్థలానికి చేరుకున్నాను. (అందరిలోకి నేనింకాస్త ఎక్కువ బుద్ధిమంతుడ్నన్నమాట!).

అందరికీ ఫోన్లు చేస్తే తేలిందేమిటంటే.. అందరికంటే ముందు రాగలిగినవాడు రావడానికి కనీసం ఇంకా అరగంట పడుతుందీ అని.

నేను wait చెయ్యాల్సిందే!. సరేనని బయట గొడుగులువేసి, వాటికింద కుర్చీలు వేసిన ఒక ప్లేసు చూసుకుని, కూర్చుని చుట్టూ చూస్తే.. నేనొక్కడ్నే ఏ"కాకి"ని.. మిగతా ప్లేసులన్నిటినీ జంట"పక్షులు" ఆక్రమించేసుకున్నాయి. రెండో నిమిషానికే నాకర్ధమయ్యింది నేనొక్కడ్నే కాకినెందుకయ్యానో?. అక్కడ ఉన్న దోమలని భరించడానికి తప్పనిసరిగా ప్రేమలో ఉండి తీరాలి.. ఎందుకంటే ప్రేమకి మాత్రమే దేన్నైనా భరించగలిగే శక్తి ఉంటుంది కదా..? :)

ఈసురోమనుకుంటూ రెస్టారెంటు లోపలకెళ్లాను. ఇక్కడ వాతావరణం కొద్దిగా వేరుగా ఉంది.. ఉంటే అమ్మాయిలు గ్రూపుగా ఉన్నారు, లేకపోతే అబ్బాయిలు గ్రూపుగా ఉన్నారు.. అక్కడక్కడా కొన్ని మినహాయింపులు ఉన్నాయనుకోండి. అన్ని గుంపుల మద్యలో నేనొక్కడినే ఒంటిగాడ్ని.. సరే ఏంచేస్తాం.. ఒక సీట్లో అసీనుడ్నై చుట్టుపక్కల అంతా మళ్లీ పరికించా.. సరిగ్గా నా ఎదురుగా ఉన్న అమ్మాయిల గుంపులో నావైపే "ఫేస్" చేసి కూర్చున్న ఓ అమ్మాయి "మస్తు"గా ఉంది. నేను కూర్చున్న సీట్లోనుంచి ఆ మస్తు అమ్మాయి మాంచి వ్యూలో కనబడుతూ ఉంది.

ఇంకా పరిసరాల్ని గమనిస్తూంటే గోడకి తగిలించిన టీవీలో క్రికెట్ మ్యాచ్ వస్తోంది. ఎవరెవరు ఆడుతున్నరూ? ఓహ్.. ఇండియా శ్రీలంకానా?. అరే.. అసలు ఈ మ్యాచ్ గురించే మర్చిపోయానే? సర్లే కానీ..!

అలా కాసేపు (డైరెక్టుగా)టీవీ వంక, కాసేపు (తను చూడకుండా)ఆ అమ్మాయి వంకా మార్చి మార్చి చూస్తూ ఉన్నాను. ఇంకా చెప్పాలంటే టీవీని తక్కువ.. అమ్మాయిని ఎక్కువ.. :)

నేను చూస్తూండగానే ద్రావిడ్ ఔటయ్యాడు. యువరాజ్ వచ్చాడు. వికెట్లకి దూరంగా వెళ్తున్న బంతికి బ్యాటుని ఎలా తాకించాలా అని తెగ ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మొత్తానికి కొన్నిబంతుల తర్వాత అందులో విజయం సాధించి వికెట్‌కీపరుకి క్యాచ్ ఇచ్చి ఇంటికి బయల్దేరాడు.

ఆ తర్వాత రైనా దిగాడు రంగంలోకి. స్ట్రెయిటుగా పాయింటుకి వచ్చేసి ఫస్టుబాలునే వికెట్‌కీపరుకి క్యాచ్ ఇచ్చి, దీని గురించి 6 బంతులు వేస్టు చేసావా యువరాజూ అన్నట్టు కెమేరాలోకి చూస్తూ పెవిలియన్లో కూలబడ్డాడు రైనా.

హ్మ్.. వీళ్లని ఎవరూ బాగుచెయ్యలేరు.. ఈ మ్యాచ్ చూసి ఫీలయ్యేకంటే..

ఔనూ.. ఏదీ నా మస్తమ్మాయీ?.హా.. ఇక్కడే ఉంది. మొత్తానికి తను కూడా నేను తనని చూస్తున్నానని గమనించేసినట్టుంది.. ఈ ఆడాళ్లకి ఎట్లా తెలిసిపోతుందో కదా?. తన గ్యాంగ్ వాళ్లతో మాట్లాడుతూ, నవ్వుతూ అప్పుడప్పుడూ నా మీద కొన్ని చూపులు విసిరేస్తోంది. ఎందుకో నేను అలా చూడడం తనకి ఏమీ అభ్యంతరం ఉన్నట్టు కనబడలేదు. (ఏమో.. నాకు అలా అనిపించింది బాబూ!)

మళ్లీ టీవీ వంక చూసాను. చరిత్ర పునరావృతమౌతూనే ఉంది. ఫ్లడ్ లైట్ల వెలుగులో ఎక్కువసేపు ఉంటే చర్మం కందిపోతుందేమోనని భయపడుతున్నట్టున్నారు మనవాళ్లు.. తొందర తొందరగా డ్రెస్సింగ్ రూముకెళ్లి కోల్డ్ క్రీం రాసుకుని కూర్చుంటున్నారు. థూ..!(ఇక్కడ కొన్ని బూతులు).
 
అలా నేను మావాళ్ల గురించి ఎదురుచూస్తూ, మన ఇండియన్ క్రికెట్ టీంని తిట్టుకుంటూ, మధ్య మధ్యలో ఆ మస్తమ్మాయిని చూసుకుని నన్ను నేను ఉత్సాహపరుచుకుంటూ.. ఇలా నా మానాన నేను మాడిపోయిన మశాలాదోస తింటుంటే(ఏదో ఉపమానం బాగుందని వాడానులెండి .. "కాఫీ డే" లో మశాలాదోస దొరకదు).. 
 
..నాకెందుకో అనిపించింది నన్ను ఎవరో గుచ్చి గుచ్చి చూస్తున్నారని..
 
..ఆ వైపు చూసేసరికి, మస్తమ్మాయి కాదు.. అసలు అమ్మాయే కాదు.. ఒక "అతను"!. నేను అతన్ని అంతకుముందు గమనించలేదు. నా తర్వాత వచ్చినట్టున్నాడు. తను కూడా ఒక్కడే ఉన్నాడు. నేను అటు చూసేసరికి సిగ్గుపడ్డట్టుగా తల తిప్పుకున్నాడు.

ఏదో యాదృచ్చికంగా, యాక్సిడెంటల్‌గా అయ్యుంటుందిలే అని లైటు తీసుకుని మళ్లీ నేను నా కార్యక్రమంలో పడ్డాను. ఊ హూ.. అతను అలా నావంక చూస్తూనే ఉన్నాడు.. అచ్చం నేను ఆ మస్తమ్మాయిని ఎలా చూస్తున్నానో.. సేం టు సేం. నేను నా సీట్లో కొద్దిగా అటూ ఇటూ జరిగాను. టీవీ చూస్తున్నట్టుగా చూస్తూ, కంటి చివర్లనుంచి అతనివంక చూసాను. కన్‌ఫర్ముడ్.. అతను నన్నే చూస్తున్నాడు.

పక్కన ఉన్న డెకరేషన్ అద్దంలో మొహం చూసుకున్నాను.. "మొహమ్మీద ఏమన్నా ఉందా?".. "ఏమీ లేదే??!!".

"కొంపదీసి జిప్పు పెట్టుకోలేదా?".. "పెట్టుకున్నానే!".
 
అంతా బాగానే ఉంది, కాని నాకే "ఏదో"లా ఉండి పిచ్చెక్కేట్టుంది.
 
అప్పటికి నేను మస్తమ్మాయి గురించి పూర్తిగా మర్చిపోయాను. అప్పుడు నాకనిపించింది, నేను ఎవర్నన్నా అమ్మాయిని చూసినప్పుడు ఆ అమ్మాయి "ఇప్పటి నాలానే" ఇబ్బంది పడుతుందేమోనని. ఆ ఆలోచనతో నా మీద నాకే సిగ్గేసింది. ఒక (గుణ)పాఠం నేర్చుకున్నట్టయింది.
 
చెయ్యగలిగిందేమీలేక ఇంక మనసులోనే దేవుడిని వేడుకోవడం మొదలుపెట్టాను "ఆ జీవిని ఇక్కడనుంచి పంపిచెయ్యి" అని. "అలా చేస్తే,ఇంకెప్పుడూ ఏ అమ్మాయి వంక కన్నెత్తికూడా చూడను" అని మొక్కులుకూడా మొక్కాను. కానీ నా మనసు విరగబడి నవ్వుతోంది "ఏందిబే! జోకులేస్తున్నావా?" అని.

ఊ హూ.. అస్సలు లాభంలేదు.. ఈ ఆలోచనలనుంచి నాకు డైవర్షన్ కావాలి.. కరెక్ట్..

టీవీ వంక చూసాను. లాస్ట్ బ్యాట్స్ మన్ కూడా ఔట్. ఖర్మ!

పోనీ మస్తమ్మాయిని చూసుకుందామా?. నా "ఆరాధకుడు" నన్నే చూస్తున్నాడే??
 
ఇంక నేను తట్టుకోలేకపోయాను.. నా సీట్లోంచి లేచి, చేతులు పైకి మడిచి.. నా "ఆషిక్" దగ్గరకెళ్లి నిల్చున్నాను.
 
"ఇందాకట్నుంచి చూస్తున్నాను ఏవిటీ నావంకే అదోలా చూస్తున్నావు?. ఒళ్లేవన్నా కొవ్వెక్కిందా? గుడ్లు తోడేస్తా జాగ్రత్త!!" అన్నాను.
 
.. కాదు అన్నాను అనుకున్నాను.
 
నా నోట్లోంచి ఏ శబ్ధమూ రాలేదు.
 
అతని మొహంవంక ఒక 4,5 సెకన్లపాటు చూసి వెనక్కివచ్చి నా సీట్లో కూర్చుండిపోయాను..
 
.. ఎందుకంటారా?

.. అతనికి మెల్లకన్ను.

అతను కూర్చున్న చోటినుంచి తను టీవీ చూస్తుంటే నాకు అతను నన్ను చూస్తున్నట్టు అనిపించిందన్నమాట.

అతనివంక చూసాను. అతని మొహంలో భావమేవిటి?.. "ఎందుకొచ్చావ్? ఎందుకెళ్లావ్?" అని ప్రశ్నార్ధకమా? "ఇది నాకు మామూలేలే!.." అని తేలికభావమా?. నాకు తెలియలేదు.

మస్తమ్మాయివంక చూసాను. వాళ్లల్లోవాళ్లు మాట్లాడుకుంటున్నా, నా గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారేమోనని "ఫీలింగ్".

తలకొట్టేసినట్టయింది. వెళ్లిపోదామని లేచాను. కరెక్టుగా అప్పుడే కూడబలుక్కునట్టుగా నా మిత్రులందరూ లోపలకి తగలడ్డారు. ఏం చేస్తాం..? తేలుకుట్టిన దొంగలా మళ్లీ సీట్లో కూర్చుండిపోయాను.


13, ఆగస్టు 2011, శనివారం

ఒక సినిమా డైలాగు మీ జీవితాన్ని మార్చేస్తుంది..

ఏంటీ.. ఒక ఐడియా కదా జీవితాన్ని మార్చాల్సిందీ.. అప్పుతచ్చుగానీ పడిందా అనుకుంటున్నారా?.
లేదండీ.. మీరు కరెక్టుగానే చదివారు.

అయినా మనలోమన మాట.. మీకెప్పుడూ ఇలాంటివి జరగలేదా?. నాకు అయితే జరిగింది..

ఆ "కబురు"ఏమిటో చెవిన వేసుకోండి మరీ..!!!


                                                ************* **************

మా అమ్మాయికి మూడునెలల వయస్సప్పుడు, నాకు ఆన్‌సైటు ఆఫర్ వచ్చేసరికి..
చంకలుగుద్దేసుకుని..
నేను ఎగేసుకుని..
శ్రీమతినీ, చంటిదాన్నీ ఎగరేసుకుని.. వచ్చి చికాగోలో వాలిపోయాం.

నా ఫ్రెండు హరి చికాగోలోనే ఉండడం, వాడి ఆఫీసు, నా అఫీసు ఒకే బిల్డింగులో ఉండడం, వాడు ఉంటున్న ఇల్లు ఆఫీసుకి 10 నిమిషాల డ్రైవ్ దూరంలోనే ఉండడం..లాంటివన్నీ కుదరబట్టి మేముకూడా వాడుండే అపార్టుమెంటు కాంప్లెక్సులోనే తొందరగానే సెటిలయ్యాము. వాడికి కూడా 6,7 నెలల బాబు ఉండడం నాకు చాలా ఊరట(ధైర్యం) కలిగించిన విషయం.

త్వరలోనే శ్రీమతి, చంటిది వాతావరణానికి అలవాటుపడ్డారు. శ్రీమతి మిగతా దేశీయవనితలతో కూడిన "మహిళామండలి"లో సభ్యత్వం సాధించి త్వరలోనే అందులో అంచెలంచెలుగా ఎదిగి "పరమవీర యాక్టివ్ మెంబర్" బిరుదాంకితురాలయ్యింది.

చంటిదికూడా "శిశుమండలి"లో తన ప్రాతినిధ్యాన్ని సుస్థిరం చేసుకునేందుకు దాని సాయశక్తులా ప్రయత్నాలు కొనసాగిస్తోంది.

నేను సరే సరి.. పొద్దున్నే నేను ఆఫీసుకి తయారయ్యేసరికి, తల్లీ కూతుళ్లిద్దరూ "గుర్రు"లు కొడుతూ ఉండేవారు. ఏం చేస్తాం.. ఫ్రిజ్జులోంచి పాలు తీసుకుని, అందులో సెరెయల్ గుమ్మరించుకుని తినేసి ఆఫీసుకెళ్లేవాడిని.

(నాకు మామూలుగానే, పాలలోగానీ, కాఫీలోగానీ వచ్చే మీగడతరకలు అంటే కాస్త అదో "ఇది". అలాంటిది, ఇంగ్లీషు సినిమాల్లో వాళ్లు ఫ్రిజ్జులోంచి పాల డబ్బా తీసి ఎత్తుకుని తాగుతుంటే "ఏదో"లా ఉండేది. అలాంటివాడ్ని.. ఇలా.. హ్మ్.. విధి వైపరీత్యం అంటే ఇదేనేమో?")

సరే.. ఆ తర్వాత, 10కో, 11కో అమ్మగారికి "సుప్రభాత"సేవ ఉండేది. మరి లేకపోతే, మధ్యాహ్నం "భోజనం" సంగతేమిటి?. ఇంక సాయంత్రం ఆఫీసునించి రాగానే చంటిదానితో కాలక్షేపం.

శుక్రవారంనాడు ఆఫీసునుండీ రాగానే, దేశీయ కూరల మార్కెట్టుకెళ్లి వారానికి సరిపడా కూరలు, అక్కడనుండే వారానికి సరిపడే తెలుగు, హిందీ సినిమాల క్యాసెట్లూ పుష్కలంగా తెచ్చిపడేసుకునేవాళ్లం. వీకెండ్లో షికార్లు సరేసరి.

               *******         *******
చంటిది "ఊ.." కొట్టడం మొదలుపెట్టింది..


         .. మేము ఇండియానుంచి తెచ్చిన ఉగ్గుగిన్నెలని పంచాం.
         .. అక్కడ నాయనమ్మా, అమ్మమ్మలు కూడా ..

               *******         *******

చంటిదాని ఫోటోలు తీసి, వాటిని Develop చేసి, రెండు రెండు కాపీలు తీసి నాయనమ్మావాళ్లకి ఒకటి, అమ్మమ్మావాళ్లకి ఒకటి పంపిస్తున్నాం.

వారానికి (కనీసం)రెండుసార్లు అటూ, ఇటూ పెద్దవాళ్లతో "పాపాయి ముచ్చట్లు" పంచుకుంటున్నాం.

               *******         *******
చంటిది బోర్లా పడింది. మేం బొబ్బట్లు పంచాం.


శ్రీమతి ప్రాణస్నేహితురాలి పెళ్లి అయ్యింది. ఫోను చేసి శుభాకాంక్షలు అందజేసాం. పెళ్లికి వెళ్లలేకపోయినందుకు బాధపడింది శ్రీమతి.

              *******         *******
చంటిది పాకడం మొదలుపెట్టింది. పాకుండలు (పాకం ఉండలు?) చెయ్యడంరాక పాయసం వండి వడ్డించాం.

మా బ్రహ్మచారి సహోద్యోగు(గిను)లు చంటిదాని ఎదుగుదలని చాలా నిశితంగా, ఉత్సాహంగా గమనిస్తూండేవాళ్లు.. మరి వాళ్లకి కనీసం ఒక రోజు/పూట స్వయంపాకం బాధ తప్పుతోంది కదా..? :)

              *******         *******

గడపదాటిందని గారెలు, అడుగులు వేసిందని అరిసెలు(లాంటివి!!??) చేసి పంచాం.. తిన్నాం.

నెలపుట్టినరోజులు సరేసరి..

            **********              ************

పాపాయి మొదటి పుట్టినరోజు వేడుకలు మిత్రులు, సహోద్యోగులమధ్య  చేసుకున్నాం.
  
    .. ఎక్కడో చిన్న వెలితి ఫీలింగ్.. "పెద్దవాళ్ల" అక్షంతలు పడలేదే అని.

    .. ఫొటోలు చూసి పెద్దవాళ్లు ఆనందపడ్డారు. వాళ్ల గొంతులో కూడా వినిపిస్తోందా ఆ వెలితి?

            **********              ************

నాన్నగారికి ఫోను చేస్తే, ఆయనగొంతులో ఏదో తేడా.. చాలా బాధపడుతున్నట్టు..

మరీ మరీ అడిగితే చెప్పారు.. ఆయన ప్రాణస్నేహితుడూ, మా కుటుంబానికి ఎంతో ఆప్తుడూ అయిన మా "మావయ్య" కాలంచేసారని.

.. ఫోనులో నాన్నగారిని ఎలా ఓదార్చాలో నాకర్ధం కాలేదు.. నావల్లకాలేదు..


            **********              ************

అలా, నా మానాన నేను మాడిపోయిన మసాలాదోశ తింటూ కాలక్షేపం చేస్తుంటే, అప్పుడు ఊడి పడ్డారు "ఆ ఇద్దరు" నా జీవితాన్ని మార్చటానికి "ఆ సినిమా" లో "ఆ డైలాగు"తో.


ఆ సినిమా: నువ్వు నాకు నచ్చావ్

ఆ ఇద్దరు: త్రివిక్రం శ్రీనివాస్.. "ఆ" డైలాగు రచయిత
           విక్టరీ వెంకటేష్ .. ఆ డైలాగుని పలికిన (మగ)చిలక

ఆ డైలాగు :మరి ఆ సీను/డైలాగు ఏమిటో మీరే చూడండి/వినండి/చదవండి..

===========================================



".. ఇన్నాళ్లూ కష్టపడి చదివించింది నువ్వు అనకాపల్లిలో వ్యవసాయం చేసుకోడానికా?"


"అంటే పాతికేళ్లుగా పెంచారుగాబట్టి, నేను అమెరికా వెళ్లి పదేళ్లు డబ్బు పంపిస్తే లెక్క సరిపోద్ది.. చెల్లు.. ఇదేమన్నా బిజినెస్సా?. ఇప్పుడు నేను అమెరికా వెళ్లి డబ్బులు సంపాదించి కారు కొంటాను. దాని పక్కన నిలబడి ఒక ఫోటో తీసుకుని పంపించాలి. అంతేగానీ దాన్లో మానాన్నని ఎక్కించుకుని తిరగ్గలనా? లేదు. అదే మావూళ్లో వ్యవసాయం చేసుకుంటుంటే కనీసం మానాన్నని స్కూటరెక్కిచ్చుకుని తిప్పగలను. అది నాకు హాపీగా ఉంటుంది.."


".. మా నాన్నకి జ్వరమొస్తే అమెరికానుంచి ఫోనుచేసి టాబ్లెట్ వేసుకో నాన్నా అనే చెప్పగలను.. అదే టాబ్లెట్ నా చేత్తో వేసి పక్కనుండి చూసుకుంటే నాకు తృప్తిగా ఉంటుంది.."


".. నేను పెరిగిన ఇల్లు.. నేను తిరిగిన ఊరు.. నన్ను పెంచిన నాన్న.. నన్ను ప్రేమించే స్నేహితులు.. అందర్నీ వదిలేసి అక్కడికెళ్లి ఏమి సాధించాలి?. నా పదెకరాలు, ట్రాక్టరు నాకు చాలు. సాయంత్రందాకా పొలం దున్నుకుని, సరదాగా ఫ్రెండ్సుతో ఓ దమ్ముకొట్టి.. సెకండ్‌షో సినిమాకెళ్లొచ్చి పడుకుంటే చాలదా? .."


".. మనం గెలిచినప్పుడు చప్పట్లు కొట్టేవాళ్లూ, మనం ఓడిపోయినప్పుడు భుజం తట్టేవాళ్లూ, నలుగురులేనప్పుడు ఎంత సంపాదించినా ఎంత పోగొట్టుకున్నా తేడా ఏమీ ఉండదు.."

============================================

ప్రత్యేకంగా చివరి మూడు వాక్యాలు, నన్ను ఎక్కడో తాకాయి.. ఆలోచింపజేసాయి.. నా పరిస్థితులనే ప్రతిబింబిస్తున్నట్టు..  శ్రీమతితో నా ఆలోచనలు పంచుకున్నాను. తనుకూడా సానుకూలంగా స్పందించింది. కొన్ని తర్కవితర్కాలు, కాసిని తర్జనబర్జనల తర్వాత "గృహ"మంత్రి నిర్ణయానికి రాష్ట్ర"పతి" ఆమోదముద్ర వేసారు(ను).


అంతే.. తదుపరి సత్వర అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకుని, మేము తట్టా బుట్టా సర్దుకుని చికాగోలో బిచాణా ఎత్తేసి, భాగ్యనగరంలో జెండా పాతేసాం. చంటిది ఒకటిన్నరో ఏట మళ్లీ మొదటిపుట్టినరోజు జరుపుకుంది "అందరి"మధ్య.


.. చికాగోలో ఆరోజు మేము తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని పునస్సమీక్షించుకోవాల్సిన అవసరం మాకెప్పుడూ రాలేదు..

కాస్త బాగా "సెంటీ" అయినట్టున్నాను కదూ..

అలా అని, ఏమండోయ్! నేనేదో ఇప్పుడు పూర్తిగా మాతాపితరుల సేవలో తరిస్తున్నాననో, ఫ్రెండ్సుతో రోజూ సెకండ్ షో సినిమాలు కుమ్మేస్తున్నాననో అనేసుకోగలరు.. అంత లేదండీ!.

నాన్నగారితో మాట్లాడడం అలా ఉంచండి.. ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ ఆయన్ని చూడకుండా కూడా ఎన్నో రోజులు గడిచిపోతున్నాయి ఇప్పుడు. ఏదో  ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టు  , నా శ్రీమతిని మాధ్యమంగా ఉంచుకుని మేమిద్దరం మాటలు అటూ ఇటూ చేరవేసుకుంటూ ఉంటాం.. అలా ఎందుకు? అంటారా..

వాళ్లు లేచేసరికి నేను ఆఫీసుకి వెళ్లిపోవడం.. వాళ్లు పడుకున్న తర్వాత ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి ఇంటికి చేరుకోవడం.. ఇట్టాంటివన్నీ చాలారోజులు జరిగేసరికి, మా బుడ్డిగాడు ఓ అందమైన ఆదివారంనాడు నన్ను అడిగాడు.. "నాన్నా! నువ్వు నాకు సండే ఒక్కరోజే కనబడుతున్నావు.. నువ్వేమన్నా "సండే డాడీ"వా అని..  :(

అందువల్లచేతనన్నమాట..

అదండీ సంగతి..


11, ఆగస్టు 2011, గురువారం

భలేమంచి బేరము.. మించినన్ దొరకదు త్వరంగొనుడు..

ఇందు మూలంగా బ్లాగు ప్రజలందరికీ తెలియజేయునది ఏమనగా..

దేవుడు ఒక వరమే ఇస్తాడనీ, అదృష్టం ఒక్కసారే మన గుమ్మం తొక్కుతుందనీ.. ఇట్టాంటివి ఇంతకుముందు చాలాసార్లు మనం విని ఉన్నాం..

కాని.. మనకోసమే.. అచ్చంగా మనకోసమే..

.. దేవుడు ఇంకోసారి వరం ఇచ్చాడని..

.. మనమందరం మూకుమ్మడిగా నక్కతోకని కసాబిసా తొక్కేసామని గమనించిన అదృష్టదేవత అందరికీ కలిపి టోకున ఓ వరం ఇచ్చి ఆవతలపాడేసిందని..

.. అని పైన ఉదహరించినవాళ్లిద్దరూ రాత్రి నాకు కలలోవచ్చి చెప్పారుగాబట్టీ, నేనేమో చిన్నప్పట్నించీ "పరోపకారార్ధం ఇదం.." సూత్రాన్ని విపరీతంగా వంటపట్టించుకున్నవాడ్ని కాబట్టీ, మీ అందరితోగూడా ఆ సువర్ణావకాశంగురించి పంచుకుంటున్నానుగాబట్టి మీరందరూ యధాశక్తి నన్ను మెచ్చుకోవాలని మనవి చేసుకుంటున్నాను..

అసలు విషయానికొచ్చేస్తాను.. మనందరికీ మూకుమ్మడిగా దొరికిన ఆ వరం ఏమిటంటే..

ఈ ఆగష్టు 21వ తారీకున..
....
....
....
సాయంత్రం 5 గంటలకి..
....
....
....
మనందరి మానసచోరుడు, నల్లనయ్య, కన్నయ్య .. ఇంకా పౌరాణిక బ్రహ్మ అయినటువంటి "సుమనో"హరుడి సుమధుర దృశ్యకావ్యం "ఉషా పరిణయం" మనందరి టీవీలో ఠీవిగా ప్రదర్శితం కాబోతుంది, గాన చూసి తరించగలరు..


మురళీగారికి, రాజ్‌కుమార్‌గారికి, ఇంకా ఔత్సాహిక బ్లాగర్లందరికీ "చేతినిండా" మళ్లీ పని తగిలింది..

ఇక్కడ మేమంతా waiting మరి.. రెచ్చిపోండి..

6, ఆగస్టు 2011, శనివారం

నేను "మిష్టర్ పెళ్లాం" అయ్యాను



పోయిన శుక్రవారం నాకు శూన్య శుక్రవారం, చీకటి శుక్రవారం అంటే Black Friday అన్నమాట.

ముందు, నా లాప్టాప్ క్రాష్ అయ్యి, రిపేరుకెళ్లింది.
ఆ తర్వాత.. నా శ్రీమతి నన్నొదిలేసి వెళ్లిపోయింది.

చాలా రోజుల్నుంచీ ఏదో బెదిరిస్తోందిలే అనుకున్నా కానీ, మరి ఇక సహించలేను అనుకుందో ఏమో, వెళ్లిపోయింది.

అప్పటికీ పిల్లలగురించి బాధపడుతూనే ఉంది, అయినా సరే, నేను గాట్టిగా నొక్కి వక్కాణించి మరీ చెప్పేసా, పిల్లలని తన కంటే బాగా చూసుకోగలనని. అంతే.. ఇంక నిర్ణయం తీసేసుకుంది వెళ్లిపోవాలని.. వెళ్లిపోయింది.

అయినా, ఈ మధ్యన బాగా గమనిస్తున్నా.. మా ఇద్దరి మధ్య అంత సఖ్యత ఉండడంలేదు. ప్రతీదానికీ నామీద నాకే కంప్లైంట్లు చేస్తోంది. అవి కూడా మరీ అర్ధం పర్ధంలేని కంప్లైంట్లు..

మీరే చెప్పండి..

తనని అసలు పట్టించుకోనట.. తనమాట విననట..
.. ఇదేమన్నా భావ్యమా?.

ఏదో పేపరు చదువుకుంటూనో,  మురళిగారు పరిచయం చేసిన పుస్తకాన్ని చదువుతూనో, కంప్యూటర్లో బ్లాగులు రాస్తూనో,చదువుతూనో, కామెంటుతూనో, టీవీ చూస్తూనో ఉంటానన్నమాటేగానీ తను చెప్పినవన్నీ వింటూనే (అంటే విన్నా వినకపోయినా "ఊ.." కొడుతూనే) ఉంటానుకదా?

తనతో అంతకుముందులా మాట్లాడటంలేదుట..
.. దీనికిమించిన పచ్చి అబద్ధం ఇంకేమన్న ఉంటుందా?.

పొద్దున్నే లేవగానే కాఫీ అడుగుతానా?
"టిఫిన్ పెట్టు" అంటానా?
"సాక్సులు ఎక్కడ?" అని గట్టిగా అరుస్తానా?
"కారు తాళాలు ఎక్కడా?" అని విసుక్కుంటానా?,
అలాగే రాత్రి పూట "అన్నంలోకి రోజు విడిచి రోజు ఈ కాబేజీ కూరేంటీ?" అని చిరాకు పడతానా?
రిమోటు కనబడకపోతే "ఈ రిమోటుకి చావూ పుట్టుకా ఉండవు." అని వేదాంతాలు వల్లిస్తానా?.

వీటన్నిటినీ మాటలుకాక ఇంకేమంటారండీ? అహ.. పెద్దమనుషులు.. మీరు చెప్పండి..

అలా తను వెళ్లిపోయిందా..?

నా పరిస్థితికొచ్చేసరికి .. ఆఫీసులో ఎంత బాసుగిరీ వెలగబెట్టినా, ఇంట్లోమాత్రం "మిష్టర్ పెళ్లాం"గిరీ వెలగబెట్టలేక నా తాడుతెగుతుందన్నమాట అక్షరసత్యం.

మా అమ్మాయికి దోశలు కావాలి, బుడ్డిగాడికి ఇడ్లీలు కావాలి. సమయానుకూలంగా మా అమ్మాయి నాకు కాస్త ఉప్పందిచ్చబట్టి తెలిసింది కానీ, లేకపోతే శ్రీమతి దోశల్ని కూడా ఇడ్లీల సైజులో ఎందుకు వేస్తుంది?, అన్న ప్రశ్నకి నాకు సమాధానం ఎప్పటికీ తెలిసేదేకాదు.

మా అమ్మాయికి "స్కార్ఫ్" కనబడడంలేదంటే, వెతగ్గా వెతగ్గా కొండంత ఉన్న ఉతికిన గుడ్డలమూటలో ఎక్కడో నక్కిఉంది అది.

బుడ్డిగాడికి అన్నీ ఎడమకాలి సాక్సులే కనబడుతున్నాయి, కుడికాలి సాక్సు ఒక్కటీ కనబడి చావడంలా!.

శ్రీమతి ఉన్నప్పుడైతే వాళ్లు స్నానంచేసివచ్చేసరికి నీటుగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు రుమాలుతోసహా వాళ్ల మంచమ్మీద పెట్టి ఉండేవి.

బయటనుండి స్కూల్ బస్సువాడు హారన్‌తో నా ఢంకా బజాయించేస్తున్నాడు. బుడ్డిగాడు ఆలశ్యానికి నువ్వే భాద్యుడివి అన్నట్టు చూస్తున్నాడు నావంక.

వాళ్ల కళ్లల్లో భావాలు, చురుకుదనంలేని వాళ్ల చేతలు చూస్తుంటే.. నాకనిపించింది పిల్లలు వాళ్లమ్మని "మిస్" అవుతున్నారనీ.. తను వెళ్లిపోవడానికి భాద్యుడ్ని నేనే అనుకుంటున్నారనీ..

ఏమో!. ఆలోచిస్తుంటే నాకది నిజమేనేమో అనిపించింది. నేను "వద్దూ..!" అంటే ఉండిపోయేదేమో!.

కానీ..

నాకు గట్టినమ్మకం.. తను పిల్లల్ని వదిలిపెట్టి ఇన్నిరోజులు ఎప్పుడూ ఉండలేదు కాబట్టి తప్పకుండా తిరిగి వచ్చేస్తుంది.

....
....
....
....
....



ఇంకా చెప్పాలంటే ఈ ఆదివారం పొద్దున్న తప్పకుండా వచ్చేస్తుంది. ఎందుకంటే..

....
....
....
....
....

తనకి రిటర్న్ టిక్కెట్టు బుక్ చేసింది నేనేకదా!!!!!??? 
 
నాకు సెలవు కుదరక, పిల్లలకి స్కూలు పోవటం ఇష్టంలేక, వెళ్లక తప్పక,తను వెళ్లింది వాళ్లమ్మవాళ్లతో కలిసి వాళ్ల మేనమామ ఇంటికే కదా?????


కానీ, ఏదో అంటారు చూడండీ.. ఏవస్తువు విలువైనా అది లేనప్పుడే తెలుస్తుందీ అని.. ఇది మాత్రం అక్షరాలా నిజం..

మరి, మళ్లీ నా లాప్టాప్ రిపేరయ్యి వచ్చేదాకా రెండు రోజులపాటు మరి నేనెంత నరకం అనుభవించాననుకున్నారూ?