ఏమో మరి..!!

మన న్యాయాలు, మన చట్టాలు మనవే కదా? మనలో మనం మాట్లాడుకోవచ్చు కదా? కొందరు రైతులు వారికి నచ్చని చట్టాలమీద అభ్యంతరం వ్యక్తం చేస్తున్నారు.  ప్రభుత్వం వారితో చర్చించి మధ్యేమార్గం కోసం ప్రయత్నిస్తోంది. బయటవాళ్లు మన అంతర్గత విషయాల్లో తలదూర్చడం ఎందుకు? వారికేదో మనమీద ప్రేమ కాదని అర్ధమవుతూనే ఉంది కదా? వారి అసలు ఉద్దేశ్యాలు వేరే అని అర్ధమవుతూనే ఉంది కదా? దానికోసం మళ్లీ మనలో మనమే కొట్లాడుకోవడం. అదేమంటే, వారి విషయాల్లో (ఎన్నికలలో) మనం మాట్లాడలేదా అనడం. అది ఎంతమాత్రం సమర్ధనీయం కాదు. అలా అని ఇది మాత్రం సబబా?. 

రైతులు ప్రభుత్వం మధ్య జరగాల్సిన చర్చలు, వాదనలు ఇప్పుడు పార్టీల మధ్య, సమర్ధించే వ్యతిరేకించే వర్గాల మధ్య, టీవీ చానెళ్లలో, సామాజిక మాధ్యమాల్లో మారుమోగిపోతున్నాయి, హద్దులు మీరుతున్నాయి, అతి జుగుప్సాకరంగా మారుతున్నాయి.

ఈ చట్టాల్ని సమర్ధించే వర్గమొకటి, వ్యతిరేకించే వర్గమొకటి. ఈ వర్గాల్లో ఎంతమంది అసలైన రైతులున్నారో, ఎన్ని నేతి బీరకాయలో తెలిసిందే!. 

దీనిలో మరో కోణం..

ఒక వర్గంవారు వారి వాదననతో ఏకీభవించనివారిని, సమర్ధించనివారిని ద్వేషపూరితులు (haters, hate spreaders) అనడం, వెన్నెముకలేనివారు (spineless) గా అభివర్ణించడం. ఈ వర్గంలో అన్నిరంగాలకి సంబంధించినవాళ్లూ ఉంటారు .. క్రీడాకారులు, నటీనటులు, పాత్రికేయులు, సామాజికమాధ్యమప్రముఖులు ఇలా చాలామంది..

కాకపోతే నాకు అర్ధంకాని ఒక విషయమేమిటంటే.. 

ఇదే వాదన ఎదుటి వర్గంవారికి కూడా వర్తిస్తుంది కదా?. అంటే వీరూ వారూ ఇద్దరూ దొందూ దొందేనా? అందరూ ద్వేషపూరితులేనా? ఎవ్వరికీ వెన్నెముకలు లేవా?

ఏమో మరి..!!

చట్టబద్ధమైన హెచ్చరిక - ఓ కథ

.

** ధూమపానం ఆరోగ్యానికి హానికరం మరియు కాన్సర్‌కు కారకం **

** మద్యం సేవించడం ఆరోగ్యానికి హానికరం **

** మద్యం సేవించి వాహనములు నడుపరాదు **

** అతివేగం ప్రమాదకరం - హెల్మెట్, సీట్‌బెల్ట్ ధరించండి **

** చట్టం తనపని తాను చేసుకుంటూపోతుంది - చట్టాన్ని మీ చేతుల్లోకి తీసుకోకండి **

*************************

మామూలుగా అయితే మూసేసే సమయం అయ్యిందనే సూచనతో గానీ ముగించనివాడు ఇవాళ చాలా తక్కువ మోతాదులో సేవనంతో, తొందరగా ముగించి బార్‌లోనుంచి బయటకి వచ్చి చివరిదాకా కాలిన సిగిరెట్టుని కాలికిందవేసి తొక్కుతూ చుట్టూ చూసాడు. 

రోజూ తను చూసేదానికంటే ఎక్కువ రద్దీతో, ఎక్కువ ధ్వనులతో, ఎక్కువ కాంతితో పరిసరాలంతా గందరగోళంగా ఉన్నాయి.

"ఏవిటో అందరికీ ఇంత హడావిడి.. ఇంటికిపోయి తిని పడుకోవడం తప్పితే చేసేది ఏముంటుంది ఇప్పుడు? ..హ్మ్..  ఇంట్లో మనకోసం ఎదురుచూసేవాళ్లుంటే నేను కూడా ఇలాగే పరిగెత్తేవాడ్నేమోలే..!"

"నాలాంటి ఏక్‌నిరంజన్‌గాడికి ఇల్లైనా ఒకటే, బార్అయినా ఒకటే.. అయినా ఇప్పుడు ఇంటికిపోయి చేసేదేముంది, మళ్లీ లోపలకే వెళ్తే బెటరేమో..!!"

కాస్తంతదూరంలో ఒక కారు విపరీతమైన వేగంతో వస్తోంది..

"ఒరేయ్.. ఎందుకురా అంత స్పీడూ!.. పోతావురా!!..నువ్వు పోయిందేకాక జనాలని కూడా చంపుతావ్.."

.. సందులోంచి మైన్‌రోడ్‌మీదకి వచ్చేటప్పుడు వెనకాలవచ్చే ట్రాఫిక్‌ని చూసుకోవాలనే ఇంగితంలేని ఒక టూవీలర్‌మీద వెళ్తున్నవాడిని వెనకాల్నించి దాదాపుగా గుద్దబోయి, చివరిసెకన్లలో చాకచక్యంగా తప్పించినా, కారు సైడ్లు టూవీలర్‌వాడ్ని బలంగా రాసుకుంటూ వెళ్లాయి.  దాంతో బైకుమీద ఉన్నవాడు బాలెన్స్‌తప్పి కిందపడి, బండితోపాటుగా జారుకుంటూ చాలాదూరం వెళ్లి ఆగాడు.. చలనం లేకుండా..!

కారు స్పీడు కాస్త తగ్గినట్టే తగ్గి, మళ్లీ వేగం అందుకుని వెళ్లిపోతోంది.

"ఒరేయ్.. మనిషిని గుద్దింది కాక, కనీసం వాడు బతికున్నాడో, లేదో అనికూడా చూడకుండా వెళ్తున్నావా?.. ఉండు, నీ పని చెప్తా.. నిన్ను వదిలేదిలేదురోయ్..!! "

తనకార్లో కూర్చుని ముందుకు ఉరికించాడు. అల్లంత దూరంలో ఆ కారు కనబడింది. 

తనకారు వేగం మరింత పెంచాడు. ముందుకారు చాలావేగంగా, అటూ ఇటూ కదులుతూ, లేన్లు మారుతూ, మిగతావాహనాలని అధికమిస్తూ వెళ్తోంది.

"ఇంత ఫాస్ట్ వెళ్తున్నాడూ అంటే, బాగా తాగి ఉన్నాడా?.. డ్రగ్స్ తీసుకున్నాడా?.. లేకపోతే ఏ దొంగతనమో, హత్యో చేసి పారిపోతున్నాడా?.."

తనకారు మరికాస్త వేగంపెంచి ముందుకారుని అందుకుని దానికి పక్కగా వెళ్లి ఆ కారు డ్రైవరువైపు చూసాడు. వీధిదీపాల వెలుగులోకూడా ఆ డ్రైవరు మొహమంతా చమటలు, అతని కళ్లలో ఆదుర్దా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

"పక్కకి తీసి ఆపురా బండినీ.."

చేతులతో సైగ చేసాడు.

ఆ కారువాడు మరికాస్త వేగం పెంచాడు.

"నువ్వు మంచి మాటలతో వినేవాడివికాదు అని నాకు ఎప్పుడో అర్ధమయ్యిందిరా.. ఉండు, నీ పని చెప్తా.."

వేగం పెంచి ఆకారుకి సమాంతరంగా వెళ్లి, తన కారుతో ఆకారుని గుద్దాడు. దాంతో ఆ కారు పక్కనే ఉన్న ఫుట్‌పాత్ ఎక్కినంత పనయ్యి, మళ్లీ సర్దుకుని రోడ్డుమీదకి వచ్చింది.

భయం, ఆందోళన, ఆశ్చర్యం, కోపం, బాధ .. ఇలా ఎన్నో కనబడ్డాయి ఆకారులోని డ్రైవరు మొహంలో ..

"ఇప్పుడు అర్ధమయ్యిందా నేనంటే ఏమిటో.. మళ్లీ చెప్తున్నా.. నిన్ను వదిలేదిలేదురోయ్..!!"

ఈసారి తనకారుతో ఇంకా బలంగా గుద్దాడు ఆకారుని. దాంతో ఆకారు అదుపుతప్పి వేగంగా ఫుట్‌పాత్‌మీదకి ఎక్కి దానిమీద ఉన్న రెండు చెత్తకుండీలని కింద పడేస్తూ వెళ్లి ఓ లైటుస్తంభాన్ని బలంగా గుద్ది ఆగింది. ఆ తాకిడికి లైటుస్తంభం ఓ పక్కకి ఒరిగిపోతే, దానికి ఉన్న లైట్లు పెద్దశబ్ధంతో పగిలిపోయాయి.

కాళ్లలో బలమంతా బ్రేకులమీద ఉపయోగించి కారుని కొద్దిదూరంలో ఆపి, కిందకి దిగి తన కారు వంక పరీక్షగా చూసాడు. ముందు అద్దాలు పూర్తిగా పగిలిపోయాయి, ఏడమవైపంతా గీతలు, బాగా లోపలకి సొట్టలు పడ్డాయి.

నెమ్మదిగా ఆ కారువైపు నడిచాడు. ఆ కారు హార్న్ ఆగకుండా మోగుతూనే ఉంది.

"సీట్‌బెల్టు పెట్టుకున్నట్టులేడు.. తల స్టీరింగుకి కొట్టుకున్నట్టుంది.."

ఆ కారుడోరు తెరిచి డ్రైవరుని వెనక్కి కూర్చోబెట్టాడు. హార్న్ మోగడం ఆగింది. ఆ డ్రైవరు తలనుంచి రక్తం కారుతోంది.

"హ్మ్.. ఇప్పుడు ఆంబులెన్సుని పిలవాలా? పోలీసుల్ని పిలవాలా?"

"అసలు వీడిని ఇలా వదిలేసి వెళ్లిపోవటమే బెటరేమో .. వీడు అక్కడ ఆ బైకు కుర్రాడిని అలాగే వదిలేసి వచ్చేసాడుగా.."

జేబులోంచి సిగిరెట్టు తీసి వెలిగించాడు.

లైటరు వెలుగులో కారులో వెనకాల ఏదో కనబడినట్టయింది. వెనకాల డోరు తీసి చూసాడు.

అక్కడ..

కారు ముందుసీటుకి, వెనకసీటుకి మధ్యలో.. 

.. విపరీతమైన రక్తస్రావంతో ..

.. ప్రాణం ఉందో లేదో తెలియని స్థితిలో ..

.. కింద పడి ఉంది..

.. ఓ స్త్రీ..

.. నిండు గర్భిణి.. !!!!

.

లయకారుడు

యాభై ఏళ్ల శివయ్య ఓ కుమ్మరి. అది అతని వృత్తి.

శివయ్య పిల్లాజెల్లా లేనివాడు. ఊరికి ఓ మూలగా ఉన్న కొద్దిపాటి స్థలం మధ్యలో ఓ గుడిసె, ఓ పక్కగా కుమ్మరి చక్రం, మిగిలినదాంట్లో పూలూ, కూరగాయల చెట్లు. ఇవీ అతని ఆస్తులు. కుండలు కావాల్సినవాళ్లు అక్కడికే వచ్చి కొనుక్కుంటారు. తానుగా ఎక్కడికీ వెళ్లడు..!

కుమ్మరితనం అతని వృత్తి అయితే, అతని ప్రవృత్తి వేరే ఉంది. ఆ ప్రవృత్తిలో శివయ్య పేరు శివకేశవులు.

కేశవుడు, శివుడు ఎలాగైతే స్ఠితి, లయ కారకులో, శివయ్య శివకేశవులుగా ఉన్నప్పుడు స్ఠితి, లయలను నిర్ణయిస్తాడు.

శివయ్యని, "శివకేశవులూ.." అని సంభోదిస్తూ ఎవరైనా వారింటికి తీసుకెళ్లే ఏర్పాట్లలో వచ్చారంటే వాళ్లింట్లో ఎవరో చావుబ్రతుకుల మధ్య ఉన్నారనీ, వారి భవిష్యత్తు ఏవిటో తెలుసుకోవాలని వచ్చారనీ అర్ధం. కొనఊపిరితో కొట్టుమిట్టాడుతున్నాసరే, ఎంతో పేరుమోసిన డాక్టర్లు కూడా చేతులెత్తేసినా సరే, శివకేశవులు "బ్రతుకుతాడు" అంటే వాడు బ్రతికితీరాల్సిందే.!!

*****                     *****

చిన్నతంలో అనాధగా తిరుగుతున్న శివయ్యని ఓ స్వామీజీ చేరదీసి ఆశ్రయమిచ్చారు. ఆయన ఓ అయుర్వేద వైద్యుడు కూడా. కానీ ఆయన శిష్యగణం, చుట్టుపక్కల గ్రామాల, దగ్గరిలోని పట్టణాల జనాలు ఆయనదగ్గర అతీంద్రియ శక్తులున్నాయని గట్టిగా నమ్మేవారు. ఆయన తన వైద్యానికి రోగి స్పందిస్తున్న తీరునిబట్టి రోగి బ్రతికి బట్టకట్టగలడా లేడా అనేది చెప్పగలిగేవాడు. శివయ్యకి ఆయుర్వేదవైద్యం అబ్బకపోయినా, స్వామీజీ సహవాసంలో చావుబతుకుల "మర్మం" వంటపట్టించుకున్నాడు.

*****                     *****

చేతిలో ఉన్న పుస్తకాన్ని గుండెలదగ్గర హత్తుకుని, తలవంచుకుని వస్తున్న శివయ్యని చూస్తే, ఏపని మీద వచ్చాడో అర్ధమైన ఆ వీధిలో ఉన్నవాళ్లందరూ ఊపిరి బిగపట్టి, నిశ్శబ్దంగా పక్కకి తగ్గి దారి ఇస్తారు.

రోగి ఇంటికి చేరుకున్న శివయ్య ఒక గ్లాసులో నీరు అడిగి ఇప్పించుకుని తాగి, సుమారు ఐదు నిమిషాలపాటు కళ్లుమూసుకుని ధ్యానముద్రలో ఉంటాడు. ఈ ఐదునిమిషాలూ రోగి బంధువులకీ, స్పృహలో ఉంటే రోగికీ కొన్ని యుగాలుగా గడుస్తాయి. కొన్ని సందర్భాలలో శివయ్యని చూడగానే రోగులు కంటతడి పెట్టుకోవడం, ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు పెట్టడం కూడా సాధారణం. ధ్యానం తర్వాత శివయ్య చిరునవ్వుతో రోగి నాడిని పట్టుకుని చూస్తాడు. అనుభవఙుడైన డాక్టరులా వ్యాధిలక్షణాలని, అతని ప్రస్తుత స్థితిగతులని అడిగి తెలుసుకుంటాడు. అంతా విన్న తర్వాత, ఇంటిబయటకి నడిచి ఒక కుటుంబసభ్యునికి తన "నిర్ణయం" తెలియచేస్తాడు.

ఈ విషయంలో శివయ్యని బాగా దగ్గర్నుండి గమనించినవాళ్లు తేల్చినదాని ప్రకారం - "రోగితో మాట్లాడిన తర్వాతా, కుటుంబసభ్యునికి తన నిర్ణయం చెప్పడానికి ముందూ,  శివయ్య తనవెంట ఉన్న పుస్తకంలో ఏదైనా రాసాడూ అంటే, ఆ రోగికి నేల మీద నూకలు చెల్లినట్టే!. పుస్తకం తెరవలేదూ అంటే రోగి బతికి బట్టకట్టినట్టే!."

ఈ విషయం శివయ్యకి కూడా తెలిసినా, దాన్నిగురించి ఎప్పుడూ పట్టించుకోనూలేదు.. అలా అని తన అలవాటుని మార్చుకోనూలేదు. శివయ్య పుస్తకంలో ఏమి రాస్తాడనేది ఎవరికీ తెలియదు.. ఎవరూ అతన్ని అడిగే సాహసం కూడా చెయ్యలేదు. శివయ్య పుస్తకం తెరవగానే ఆ ఇల్లంతా దుఖసాగరంలో మునిగిపోయేది.

*****                     *****

రాజయ్య, శివయ్య చిన్ననాటి స్నేహితుడు. 55 ఏళ్ల వయసుకే రెండుసార్లు గుండెపోటు తెచ్చుకున్న రాజయ్యకి, మూడోది ఎప్పుడు వస్తుందో, అదే గనక వస్తే దాన్ని తట్టుకుని ఎన్ని రోజులు బతుకుతాడో చెప్పలేమని తేల్చేసారు డాక్టర్లు.

"వాళ్ల మొహం. ఇంకేం తెలుసట వాళ్లకి?. నిన్ను అడిగితే ఠకీమని చెప్పెయ్యవూ!" నిష్టూరమాడాడు రాజయ్య కుండలు తయారుచెయ్యడం కోసం మట్టిని తొక్కుతున్న శివయ్యతో.

"నీ చావు ఎప్పుడో తేల్చాల్సిన రోజు నాకు ఎప్పటికీ రాకూడదని రోజూ దేవుడికి దండం పెట్టుకుంటున్నాను" అన్నాడు శివయ్య మొహం చిన్నబుచ్చుకుని.

"అట్టా అంటే ఎట్టా?. నువ్వు చెప్పలేదని నా చావు ఆగిపోతాదా?.." అని ఆగి గట్టిగా గాలి పీల్చుకుని, "నువ్వో సాయం చెయ్యాలి నాకు.." అన్నాడు రాజయ్య.

మళ్లీ తనే అందుకుని, ".. విష్ణు విదేశాల్లో చదువు ఓ సంవత్సరం అయిపోయింది.. ఇంకో సంవత్సరం ఉంది.. సెలవలకని వస్తున్నాడు. ఓ నెలరోజులపాటు ఉంటాడు. వాడు ఇక్కడ ఉన్న రోజుల్లో నువ్వు నా చావు గురించి చెప్పటానికి వీల్లేదు. మాటియ్. ఒట్టెయ్యి.." అన్నాడు చెయ్యి చాచి.

"అట్టా ఎట్టా మాటివ్వగలను నేను.. నా వల్లకాదు. అయినా వాడు నీ కొడుకు. వాడికి నిజం తెలియక్కర్లా..!!" అన్నాడు శివయ్య మట్టికాళ్లు కడుక్కుంటూ.

"నేను పోతాను అని తెలిస్తే వాడు మళ్లీ వెనక్కి వెళ్తాడా?. వాడికి ఇంట్లోవాళ్లమీద ఎంత ప్రేమ ఉందో, ఇక్కడ జనాలన్నా, ఈ ఊర్లన్నా అంతే అభిమానం. వాడి ఆలోచనలన్నీ ఇక్కడున్నవాళ్ల బాగుకోసమే ఉంటాయి. అక్కడ చదువుకి కూడా దీనికోసమే వెళ్లాడు. అట్టాంటిది నాగురించి వాడి చదువూ, వాడి ఆలోచనలూ ఆగిపోకూడదు.." అంటూ లేచి తుండు దులుపుకుని భుజమ్మీద వేసుకుని వెళ్లిపోయాడు రాజయ్య.

రాజయ్య వెళ్లినవైపు చూస్తుండిపోయాడు శివయ్య.

*****                     *****

నెలరోజుల సెలవలకోసం ఇంటికి వచ్చాడు విష్ణు. మూడు వారాలు ఆనందోత్సాహాలతో ఇట్టే గడిచిపోయాయి. ఇంకోవారం కూడా ఇలాగే ఏ సమస్యా లేకుండా జరిగిపోవాలని దేవుడిని ప్రార్దిస్తున్నాడు శివయ్య.

విష్ణు ప్రయాణానికి ఇంకా నాలుగురోజులుందనగా స్నానం చేస్తున్న రాజయ్య కుప్పకూలిపోయాడు. మళ్లీ స్పృహలోకి వచ్చి, పూర్తిగా తేరుకునేసరికి ఇంట్లోవాళ్లు చెప్పారు విష్ణు శివయ్యని తీసుకురావడానికి వెళ్లాడని.

ఆదుర్దాగా తన ఇంటికి వస్తున్న విష్ణుని అల్లంతదూరంలో చూడగానే శివయ్యకి తను భయపడ్డట్టే జరిగిందన్న భావనతో ఒళ్లు జలదరించింది. తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో విష్ణు వెంట నడిచాడు.

మంచం చుట్టూతా ఉన్న కుటుంబసభ్యులందరూ శివయ్యని చూడగానే పక్కకి తప్పుకున్నారు. ఏమాత్రం ఓపికలేని రాజయ్య నిస్సత్తువగా కళ్లుతెరిచి మంచం పక్కన కూర్చుంటున్న శివయ్యని ఒకసారి చూసి మళ్లీ కళ్లు మూసుకున్నాడు.

మంచినీళ్లు అడిగి తెప్పించుకుని తాగాడు శివయ్య.  కళ్లు మూసుకుని ప్రార్ధిద్దామన్నా మనసుని లగ్నం చెయ్యలేక అలానే కళ్లుమూసుకుని, రాజయ్య బతుకుతాడని నిర్ణయం రావాలనే ఆశతో, ఐదు నిమిషాల ప్రార్ధన అయిందనిపించాడు.

రాజయ్యని పరీక్ష చెయ్యడం మొదలుపెట్టాడు.. కనురెప్పలని విడదీసి కళ్లని చూడగానే శివయ్యకి అర్ధమైపోయింది, రాజయ్య ఎక్కువ కాలం బతకడని. వాడిపోయిన మొహంతో నాడిని పట్టుకుని చూసాడు ఆశగా, ఏమైనా "జీవం" కనబడుతుందేమో అని. సన్నటి కన్నీటిపొరతో మసకబారుతున్న కళ్లతో రాజయ్య కళ్లలోకి చూసాడు శివయ్య. రాజయ్య కళ్లలో నిజం తనకూ తెలుసునన్న భావంతోపాటుగా ఓ అభ్యర్ధన కూడా కనబడింది శివయ్యకి.

తప్పుడు "నిర్ణయం" ఇవ్వమని ఎవరైనా అడగడం అనేది శివయ్య ఇప్పటిదాకా ఎన్నడూ ఎదుర్కోని, కలలో కూడా ఊహించని పరిస్థితి. కానీ ఇప్పుడు...!!

భారమైన హృదయంతో ఇంటిబయటకి నడిచిన శివయ్య దగ్గరకి వెళ్లాడు విష్ణు. అందరిలాగే శివయ్య "పద్ధతి" తెలిసిన విష్ణు తను ఏమైనా చెప్తాడా, పుస్తకం తీస్తాడా అని శివయ్య వైపు చూసాడు ఆత్రంగా. విష్ణు కళ్లల్లో, రాజయ్య గర్వంగా చెప్పిన కలలు, ఆశయాలు, కోరికలు కనబడ్డాయి శివయ్యకి.

కానీ.. ఇప్పుడు తను తప్పుడు నిర్ణయం ఇస్తే, రాబోయే రోజుల్లో తన "విద్య"ని నమ్ముకున్నవాళ్ల పరిస్థితి ఏమిటి అన్న ఆలోచన ఓ వైపు, తనకి ఈ విద్యాదానం చేసిన స్వామీజీ ఆత్మ ఎంత క్షోభిస్తుందో అన్న ఆలోచన ఇంకోవైపు..!!.

ఆలోచనలని పక్కకితోస్తూ, చేతిలో పుస్తకాన్ని తెరిచి అందులో ఏదో రాసాడు శివయ్య. భయం, దుఖం, ఉద్వేగంతో నిండిపోయిన విష్ణు మొహంలోకి చూస్తూ, తన భుజమ్మీద చెయ్యివేసి, "ఏమీ ఖంగారు పడక్కర్లేదు. నాన్నకి అంతా మంచే జరుగుతుంది. రోజురోజుకీ ఆరోగ్యం బాగుపడుతుంది. నువ్వు ఇంక దీనిగురించి ఆలోచించకుండా నీ చదువు మీద ధ్యాస పెట్టు. మీ నాన్నకి కావాల్సింది కూడా నీ చదువు పూర్తవడం, నీ ఆశయం నెరవేరడం.." అంటూ వెళ్లిపోయాడు.

విష్ణుకి అంతా అయోమయంగా అనిపించింది. అయినా, అలవాటుగా పుస్తకంలో రాయడం కంటే శివయ్య నోటితో చెప్పిన నిర్ణయమే ముఖ్యం అనుకుంటూ ఆనందంగా ఇంట్లోకి నడిచాడు.

*****                     *****

రెండు రోజుల తర్వాత విష్ణు చాలా ఆనందంగా పళ్లు తీసుకొచ్చి శివయ్యకి ఇచ్చాడు, "నాన్న ఆరోగ్యం కుదురుకుంది.. శుభ్రంగా లేచి తిరుగుతున్నాడు, తన పనులు తను చేసుకుంటున్నాడు. అంతా నువ్వు చెప్పినట్టే జరుగుతోంది. చాలా సంతోషంగా ప్రయాణమౌతున్నాను నేను" అంటూ.

*****                     *****

విష్ణు బయల్దేరివెళ్లినరోజున, "నాకేమైనా అయితే వాడికి తెలియచెయ్యకూడదు, వాడి చదువు అయ్యేంతవరకు", అని ఇంట్లోవాళ్లందరి దగ్గర మాట తీసుకున్న రాజయ్య, ఆ రాత్రి నిద్రలో ప్రాణం వదిలేసాడు.

రాజయ్య కుటుంబమంతా దుఖంలో మునిగిపోతే, ఊరంతా నివ్వెరపోయింది. వాళ్లందరికీ ఇప్పటిదాకా శివయ్య నిర్ణయం తప్పడం అనేది తెలియదాయే మరి.

ఎందుకిలా జరిగిందో తెలుసుకోవాలని శివయ్య ఇంటికి వెళ్లిన ఊరివారికి శివయ్య తన గుడిసెలో చూరుకి వేళ్లాడుతూ కనిపించాడు .. నిర్జీవంగా.

తనకి విద్య నేర్పించిన స్వామీజీ ఫొటోముందు శివయ్య చేతి పుస్తకంలో తెరిచి ఉన్న పేజీలు రెపరెపలాడుతున్నాయి. ఆ పేజీలో, రాజయ్య పేరు, శివయ్య రాజయ్య ఇంటికివెళ్లిన రోజు తేదీ, వారం .. దానికింద..

"రాజయ్య వారం రోజులు మించి బతకడు. చచ్చిపోతాడు.
.. కానీ వాడి కలలని నేను చంపలేను..
.. నన్ను క్షమించండి!!"
    
.

జీవనచక్రం

.


తాతయ్య ఆ రోజు మమ్మల్ని వదిలి వెళ్లిపోతున్నాడు.. ఎప్పటికీ!.. ఎక్కడకో..!?

అమ్మ బంధువులకీ, కుటుంబస్నేహితులకీ ఫోను చేసి చెప్తోంది, గద్గదస్వరంతో, "ఇవాళ మధ్యాహ్నం మూడింటికి వెంటిలేటర్ తీసేస్తారు.." అని.

వారం రోజుల క్రితం..

నాన్న తాతయ్యని హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లడానికి కారు వెనకసీట్లో పడుకోపెడ్తున్నప్పుడు, కన్నీళ్లని తుడుచుకుంటూ, "అమ్మా తాతయ్యకేమయ్యింది? నెప్పి తొందరగా తగ్గిపోతుందా?" అని అడుగుతుంటే, నన్ను తనదగ్గరికి రమ్మని సైగ చేసి, నా తలమీద చెయ్యివేసి, జుట్టులోకి వేళ్లుపోనిచ్చి నిమిరాడు ఎప్పటిలాగే. ఇంతలోకే ఎడమచేత్తో గుండెమీద గట్టిగా పట్టుకుని నెప్పి తగ్గించుకునే ప్రయత్నంలో నా తలమీద ఉన్న తన కుడిచెయ్యి కిందకి జారిపోయింది. నేను అడిగిన ప్రశ్నకి తాతయ్య నాకు సమాధానం ఇవ్వనేలేదు.

తాతయ్య ఆయాసపడడం, ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కష్టపడడం చూస్తుంటే.. నేను నా ఇన్‌హేలర్ బళ్లో పారేసుకుని, అస్త్మా ప్రభావంతో ఊపిరి తీసుకోవడానికి కష్టపడుతుంటే.. తాతయ్య కుండపోతగా పడుతున్న వర్షంలో పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి దాని కొనుక్కొచ్చింది గుర్తుకొచ్చింది.. కానీ ఇప్పుడు తాతయ్యకోసం నేను ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నాను.. ఏడవడంతప్ప.. అమ్మ నన్ను దగ్గరికి తీసుకుని సముదాయించింది, తాతయ్యకి తగ్గిపోతుందని.


ముందురోజు సాయంత్రం..

హాస్పిటల్ రిషెప్షన్ దగ్గర .. మొహం చేతుల్లో దాచుకుని, ఏడుస్తున్న నాన్నని సముదాయిస్తూ అమ్మ, "అంతా పైవాడివ్రాత.. మనం ఒప్పుకోవాల్సిందే.. ఏదో ఒకరోజు జరగాల్సిందే" .. ఇలా ఏవేవో అంటుంటే నాకేమీ అర్ధం కాలేదు కానీ మనసులోనే తాతయ్యకి తొందరగా తగ్గాలని దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకున్నాను.


ఆరోజు..

మేము మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకి హాస్పిటల్ చేరుకున్నాము. ఇవాళెందుకో రిసెప్షన్ దగ్గర సెక్యూరిటీ నన్ను ఆపలేదు. అమ్మ ముందు వెళ్తూంటే, వెనకాలే, తన వేగాన్నందుకోవదానికి ప్రయత్నిస్తూ, మెట్లూ అంతస్థులూ ఎక్కి తాతయ్య ఉన్న ICU దగ్గరకి చేరుకున్నాం. ఓ నర్సు మమ్మల్ని లోపలకి తీసుకెళ్లింది.

వారం రోజుల తర్వాత చూస్తున్నాను తాతయ్యని.. నా బెస్ట్ ఫ్రెండుని.. పడుకుని ఉన్నాడు బెడ్‌మీద.. చుట్టూరా చాలా మెషీన్లు.. కొన్నిటికి చిన్న చిన్న లైట్లు వెలుగుతున్నాయి.. కొన్ని "బీప్.. బీప్" అంటున్నాయి.. తాతయ్య గుండె శబ్దాల్లా..

అప్పుడు చూసాను నాన్నని.. తాతయ్యకి బాగా దగ్గరలో కూర్చోని ఉన్నాడు.. కళ్లు ఎర్రగా ఉబ్బిపోయి ఉన్నాయి.. నాన్నని ఆస్థితిలో చూసేసరికి అమ్మ కూడా తట్టుకోలేక గట్టిగా ఏడుస్తూ నేలమీద కూలబడిపోయింది. నాన్న తను కూర్చున్న చోటినించి లేచి అమ్మని లేవదీసి సముదాయిస్తూ గది బయటకి తీసుకెళ్లాడు.

నేనూ, నాకు అందరికంటే ఎంతో ఇష్టమైన తాతయ్యా మిగిలాం ఆ గదిలో. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ దగ్గరకి వెళ్లి తాతయ్య మొహంలోకి చూసాను. ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా ఉంది.. ఏ నొప్పీ, ఏ బాధా లేకుండా. ముక్కులో, నోట్లో గొట్టాలున్నా కూడా తాతయ్య మొహంలో నాకు ఎప్పుడూ చెరిగిపోకుండా ఉండే చిరునవ్వు కనిపించింది. చెయ్యి చాచి తాతయ్య తల నిమిరాను. రోజూ నేను నిద్ర పోయేంతవరకూ కధలు చెప్పిన ఆ  నోరు ఒక్కసారి తెరిచి నన్ను పిలిస్తే బాగుణ్ణు అనిపించింది. నన్ను ఎప్పుడూ ప్రేమగా చూసే ఆ కళ్లు తెరిచి నన్ను ఒకసారి చూస్తే బాగుణ్ణు అనిపిఉంచింది. కానీ తాతయ్య చూడలేదు.. పడుకునే ఉన్నాడు.

నా జుట్టుని ఎప్పుడూ ప్రేమగా నిమిరే చేతివంక చూసాను. నా రెండు అరచేతుల మధ్య తీసుకుంటే, ఎప్పటిలాగే నా అరచేతి కంటే పెద్దగా ఉంది తాతయ్య అరచేయి. తన చూపుడువేలిని నా గుప్పెట్లో బిగిస్తే, ఎంతటి రద్దీ ప్రదేశంలో అయినా ఎప్పుడూ తప్పిపోవని తాతయ్య చెప్పిన మాట చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించింది.

జేబులోంచి ఇన్‌హేలర్ తీసి దగ్గర్లో ఉన్న టేబుల్‌మీద పెట్టాను. "గుర్తుపెట్టుకో.. ఈ ఇన్‌హేలర్ ఎప్పుడూ నీ లైఫ్‌సేవర్" అని తాతయ్య నాకు ఒకప్పుడు చెప్పిన మాటల్ని గుర్తు చేసుకుంటూ తాతయ్య చెవిలో నెమ్మదిగా చెప్పాను "ఏమీ పర్వాలేదు తాతయ్యా.. నీకు తొందరగానే తగ్గిపోతుంది.. ఇదిగో లైఫ్‌సేవర్ నీ దగ్గరే పెట్టాను .."

"అబ్బాయి!.. అబ్బాయి పుట్టాడు!!" ఆనందోత్సాహాలతో పెద్దగా అరుస్తూ అప్పుడే పుట్టిన బిడ్డని తీసుకొస్తున్న నర్సు దగ్గరకి పరుగులాంటి నడకతో వెళ్తున్న నాన్న నన్ను "ఈ రోజు" కి తీసుకొచ్చాడు.. 18 ఏళ్ల తర్వాత అదే హాస్పిటల్లో, అదే ఫ్లోర్‌లో!!

"చూడు.. చూడు..వీడు అచ్చు గుద్దినట్టు మీ తాతయ్యలాగే ఉన్నాడు.. కదా?" అని నాన్న ఆనందంతో వణుకుతున్న స్వరంతో అంటున్నాడు..

కానీ.. నాకు పుట్టిన బిడ్డలోకన్నా నాన్నలోనే కనబడ్డాడు తాతయ్య ఆ క్షణంలో..

ఇంకో తాత.. మరో మనవడు ..

 ..మరో జీవనచక్రం మొదలయ్యింది..

|| జాతస్య హి ధృవోన్మృత్యుః ధృవం జన్మ మృతస్యచ ||



.

బేకారు కబుర్లు

.. అంటే "పనికిరాని కబుర్లు" అని కాదు. అలా అని పనికొచ్చే కబుర్లు అని కూడా కాదు. గతవారం కారు సర్వీసుకెళ్లడమ్మూలాన పుట్టిన కబుర్లు.. "కారు" లేని కబుర్లు. బే"కారు" కబుర్లు.  అదన్నమాట!  :)

                         ****************               ***************
ఇక్కడో చిన్న ముందుమాట..

మనముండే స్ఠలంలో/ఏరియాలో/పేటలో ఎండ విరగకాస్తూ ఉంటుంది, కానీ పక్కపేటలో ఉండే మనవాళ్లకి ఫోను చేస్తే అక్కడ కుంభవృష్టిగా వర్షం పడుతూఉందంటారు. భాగ్యనగరవాసులకి ఇది చాలావరకు అనుభవంలో ఉన్న సంగతే!. ఇది వేరే ఊళ్లల్లో కూడా నిజమవ్వొచ్చుగాక!, అక్కడ అంత పట్టింపు లేకపోవచ్చుగాక!. కానీ మన ఆఫీసు ఊరికి ఓ చివర ఉండి, మన ఇల్లు ఇంకో చివరన ఉంటే గనక ఇది పెద్ద సంగతే!.

సరే, విషయానికొస్తే.. కారులేదని చెప్పానుగా!. ఆరోజు ద్విచక్రవాహనమ్మీద ఆఫీసుకి వెళ్లాను. సాయంత్రం ఆఫీసు దగ్గర బయలుదేరినప్పుడు అక్కడ ఆకాశం చాలా నిర్మలంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. ముందు చెప్పుకున్నట్టుగా ఏనిమిషానికి ఎక్కడ ఎలా ఉంటుందో తెలియదు కాబట్టి, సాధ్యమైనంత తొందరగా ఇంటికి చేరుకోవాలని అనుకుంటూ ప్రయాణం మొదలుపెట్టాను.

ఒక ఏరియాలోకి వచ్చేసరికి, అల్లంతదూరంలో నాలుగు రహదారుల కూడలిలో నాకు గ్రీన్ సిగ్నల్ కనబడుతోంది. ఎలాగూ సిగ్నల్ దగ్గరకి వెళ్లేసరికి అది ఎరుపులోకి మారటం ఖాయం కాబట్టి, నా బండి వేగాన్ని తగ్గించాను. అనుకున్నటుగానే, సిగ్నల్ ఎరుపులోకి మారింది. నేను బండిని ఆపాను. నా ముందు రెండు వరసల్లో మరి కొంత మంది ద్విచక్రవాహనచోదకులు ఆగి ఉన్నారు.

నేను చాలా తీవ్రంగా సిగ్నల్‌కేసే చూస్తున్నాను. కాసేపటికి సిగ్నలు ఆకుపచ్చలోకి మారింది. కానీ నా ముందున్న రెండువరసల ద్విచక్రవాహనచోదకులు కదలడంలేదు. నేను హారన్ కొట్టాను. ఇంతలో నావెంక ఉన్నవాళ్లు కూడా హారన్ కొట్టడం మొదలుపెట్టరు. నేను వెనక్కి తిరిగి ముందువాళ్లు కదలడంలేదన్నట్టు సైగ చేసి, మళ్లీ గట్టిగా, అసహనంగా హారన్ కొట్టాను.

అప్పుడు నా ముందు వరసలో ఉన్న ఒకతను "నువ్వెళ్లాలంటే పక్కనుండి వెళ్లు" అన్నట్టుగా చేత్తో సైగ చేసాడు. తనబండి ఏమన్నా ఆగిపోయిందేమో అనుకుంటూ అతన్ని దాటుకుని ముందుకువెళ్తే ముందువరసలో అతను కదలడే?. మళ్లీ హారన్ కొట్టాను. ఆ ముందు వాడు నావంక కాస్తంత చిరాగ్గా చూసి కొద్దిగా దారి ఇచ్చాడు.

ఆకుపచ్చ సిగ్నలు పడ్డా కదలని వాళ్ల అజ్ఞానానికి నవ్వుకుంటూ నా బండి వేగాన్ని పెంచబోయిన నాకు, ఎవరెంత జ్ఞానులో వెంటనే అర్ధమయ్యి "కస్స్.." మని బ్రేకు వేసి బండిని ఆపాను.

ఎందుకంటే..

నాకు ఎదురుగా కనబడుతున్న ఆకుపచ్చ లైటు వెలుగుతున్న సిగ్నలు స్థంభం మొదలుకుని మేము వెళ్లాల్సిన దారి అంతా కుండపోతగా వర్షం పడుతోంది మరి!!!!

విచిత్రంగా, మేము నిల్చున్నచోట ఒక్క వర్షపు చినుకు కూడా లేదు. ఎవరో గీతగీసినట్టుగా,మేఘాలకి గోడ కట్టినట్టుగా సిగ్నల్‌కి ఆవతలపక్కనే వర్షం పడుతోంది.!!!

అలా రెండు సిగ్నళ్లు గడిచేసరికి ఆటోవాళ్లకి, కార్లవాళ్లకి, బస్సులవాళ్లకి అసహనం పెరిగిపోయింది. వాళ్లకి దారి ఇచ్చి, వర్షం ఓ మాదిరిగా శాంతించి మేము బయల్దేరేసరికి 7,8 ఆకుపచ్చ సిగ్నళ్లకోసం ఎదురుచూడాల్సొచ్చింది ఆరోజు..!

                         ****************               ***************
                         ****************               ***************

పై సంఘటన జరిగిన తర్వాత రోజు రిస్కు ఎందుకులే అని, ఆరోజుకి బాషా (ఆటోవాలా)ని ఉధ్ధరిధ్ధామని నిర్ణయించుకున్నాను. సరే, ఉదయం అలాగే ఆటోలో ఆఫీసుకి వెళ్లిపోయాను.

సాయంత్రం, ఆఫీసునుండి బయటపడేసరికి సన్నగా తుంపరలు పడుతున్నాయి. రోడ్డు మీదదాకా వచ్చి ఆటో గురించి ఎదురుచూస్తున్నాను. ఆటోలు వస్తున్నాయి, పోతున్నాయి.. వచ్చినవాటిలో అంతకుముందే జనాలు ఉండడంతో కొన్ని ఆటోలు ఆగకపోతే, ఒకటో రెండో ఖాళీ ఆటోలు నాదగ్గరకొచ్చి ఆగి, నేనెళ్లాల్సినచోటు పేరు చెప్పేసరికి రామంటూ తుర్రుమన్నాయి.

ఈలోపల వర్షం పెద్దదవుతోంది. చుట్టుపక్కలెక్కడా తలదాచుకునే స్థలం కనబడలేదు. "తాదూరకంత లేదు.." అన్నట్టు భుజమ్మీద లాప్‌టాప్ అనే డోలొకటి!.

ఇక లాభంలేదు. ఇప్పుడు ఏ ఆటోవాడు వచ్చినా వాడు ఎక్కడదాకా తీసుకెళ్తానంటే అక్కడదాకావెళ్లి, కావాలంటే అక్కడనుండి వేరే ఆటో మాట్లాడుకుని ఇంటికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

ఇంతలో.. ఏదేవుడో వరమిచ్చినట్టుగా నాకు ఓ పది అడుగులదూరంలో ఓ ఆటో ఆగింది. అందులో ఉన్న జనాలు దిగి ఆటో అతనికి డబ్బులు ఇచ్చి వెళ్లిపోతున్నారు.

నేను ఆటోకి, ఆటోలోంచి దిగినవాళ్లకి ఎదురుగా వడివడిగా అడుగులువేసాను. ఆటోలోంచి దిగినవాళ్లలో ఒకతను నావంక చూస్తూ కాస్తంత వెటకారంగా నవ్వినట్టనిపించింది. వేరే సంధర్భంలో అయితే నేనుఎలా ప్రవర్తించి ఉండేవాడినోగానీ ఆ సమయానికి పెరుగుతున్న వర్షంలో ఆటోని అందుకోవడమే నా ధ్యేయంగా సాగుతున్న నన్ను ఆవెటకారం నవ్వు ఏమీ చెయ్యలేకపోయింది.

నేను ఆటోదగ్గరకి వచ్చేసరికి ఆటోవాలా ఏదో అంటున్నాడు. అతను ఎటువైపు వెళ్తుంటే నేను కూడా అటే వెళ్లాలని ముందే నిర్ణయించుకుని ఉండడంవల్ల, "నేనూ అటే వస్తాను పద" అంటూ లోపలకి ఎక్కబోయాను. కానీ అతను ఖంగారుగా చేతులూపుతూ ఏదో చెప్తున్నాడు. ఇంక అతను ఏమి చెప్తున్నాడో నాకు వినక తప్పలేదు.

"ఏమిటీ" అని రెట్టించి అడిగాను.

అతను చూపుడువేలు, మధ్యవేలు కలిపి V ఆకారంలో పెట్టి అంటున్నదేమిటంటే"భాయిసాబ్! ముఝే అర్జెంట్ నంబర్ 2 జానా హై. ఇసీలియే ఉన్ లోగోంకో భీ ఉతార్ దియా" (అన్నా! నేను అర్జెంటుగా నంబర్ 2 కి వెళ్లాలి. అందుకనే వాళ్లని కూడా దింపేసాను).

అది నాకు పూర్తిగా అర్ధమయ్యేలోపే, గన్నులోంచి బయటకి వచ్చిన బుల్లెట్టులాగా, వింటిని విడిన బాణంలాగా ఆటోతో సహా మాయమైపోయాడు.

అప్పుడు తెలిసింది నాకు ఇందాక అతని వెటాకారపు నవ్వుకి అర్ధం..

.. ఇంగ్లీషులో ఏదో అంటారు చూడండీ.. Shit Happens..!!!.. అచ్చం ఇలాగే!  :(

నా "కుచేల"మిత్రుడు

పూర్తిగా అజ్ఞాతంలోకి వెళ్లిపోయి.. ఒక జ్ఞాపకంగా, గుర్తుగా మిగిలిపోయాడనుకున్న ఒక బాల్యమిత్రుడు ఎక్కడినుండో ఊడిపడ్డాడు..

.. మొన్నీమధ్యన ఫోను చేసాడు.

                               **********    *********

నాకు తెలియక అడుగుతానూ?. ఎవరైనాసరే అసలు పరిచయంలేనివాళ్లని ఎలా సంభోదిస్తారూ? "ఏవండీ","మీరు" వగైరా వగైరా కదా?. సరే, అప్పటికి ఇంకా మేము ఏడోతరగతే చదువుతున్నాం కాబట్టి, మహా అయితే "నువ్వు".. కదా?

కానీ వీడ్నేమనాలండీ..?, మొదటిరోజు క్లాసులోకి వస్తూనే పక్కన కూర్చుంటూ, ముక్కూ మొహం తెలియనివాడ్ని పట్టుకుని, "ఏరా బావా?" అనేవాడిని..??!!

తెల్లబోయి, బిక్కమొహంవేసుకుని చూస్తున్న నామొహంవైపు ఓ వంకరనవ్వు విసిరి, "ఏంట్రా? బావా అన్నానని ఫీలయ్యావా?" అంటూ పక్కవరస బెంచీల్లో కూర్చున్న అమ్మాయిలవంక చూపిస్తూ, "వాళ్లందరూ నీకు 'సిస్టర్స్' అయితే నువ్వు నాకు బావవే కదరా?" అన్నాడు కళ్లెగరేస్తూ..

అదీ, మా తొలిపరిచయం..!

                               **********    *********

మీకిప్పటికే అర్ధమైఉండాలి వాడెంత అల్లరివాడో! ఎంత ఆకతాయివాడో!. వాడి పిచ్చివేషాలకి నేను బలైన సంధర్భాలు కోకొల్లలు. అదేమంటే "మరీ అంత మెత్తగా, అమాయకంగా ఉంటే ఎలారా బావా?. నువ్వలా ఉంటే నాలాంటివాళ్లకి నిన్ను మెత్తబుద్ధేస్తది.. ఇలా ఇరికించబుద్ధేస్తది" అనేవాడు.

అయినాకూడా వాడెంతో నచ్చేవాడు నాకు.. ఎందుకంటే.. నేను చెయ్యాలనుకుని, ఇంట్లోవాళ్ల భయంవల్లగానీ, స్వతహాగా నాకు ధైర్యం లేకపోవడంవల్లగానీ చెయ్యలేకపోయిన ఎన్నో పనులు వాడు సునాయాసంగా చెయ్యగలిగేవాడు.. అందుకు!!

అప్పటికీ, వాడి సావాసంలో నేను చాలా ఘనకార్యాలు సాధించాను.. మొదటిసారి సిగరెట్టు తాగాను, అప్పుడే కిందకి దించిన కుండలో నురగలు కక్కుతున్న కల్లు రుచి చూసాను, వాడు అమ్మాయిలవెంటపడుతుంటే వాడివెనకాల నేను వెళ్లాను.. అమ్మాయిలతో చీవాట్లు తిన్నాను.. నాకున్న కొద్దిపాటి "గుడ్‌విల్" తో వాళ్ల అన్నదమ్ములతో తృటిలో దెబ్బలు తప్పించుకున్నాను. ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే ఎన్నో!!

                               **********    *********

ఇంటర్మీడియట్ అయినతర్వాత నేను ఇంజనీరింగులో చేరడానికెళ్తుంటే (వాడు B.Scలో చేరాడు), నాకు వీడ్కోలు పలకడానికి వచ్చిన వాడి కళ్లల్లో నీళ్లు..!!. నాకు చాలా ఆశ్చర్యమేసింది.. ఎందుకంటే అట్లాంటి సున్నితత్వం నేను అంతకుముందెన్నడూ వాడిలో చూడని, ఎరగని కోణం.

ఈ-మెయిళ్లు,చాట్లు, సెల్ ఫోన్లు లేని ఆరోజుల్లో, కాలేజీ ఉన్న రోజుల్లో ఉత్తరాలలో,  సెలవలకి వచ్చినప్పుడు మా ఊళ్లో మా స్నేహం సాగింది. అంతలోనే వాళ్ల నాన్నగారు కాలం చెయ్యడంతో, వాళ్లు తన మేనమామావాళ్ల ఊరు వెళ్లిపోవడం, నేను థీరీలు, ప్రాక్టికల్సు, మార్కుల వెనక పరిగెడ్తూ ఉండడంలో మా మధ్య ఉత్తరాల సంఖ్య కూడా నెమ్మదిగా తగ్గిపోయి.. కొన్ని రోజులకి పూర్తిగా ఆగిపోయాయి.

                        ********** *********

ఏదైనా సినిమా చూస్తున్నప్పుడు అందులో ఏదైనా సీను నా స్కూలు రోజులని గుర్తు చేస్తే వెంటనే నాకు వాడే గుర్తొచ్చేవాడు.. మేమిద్దరం కలిసి గడిపిన సమయం గుర్తొచ్చేది.. నా పెదవులమీద చిరునవ్వు విరిసేది.

ఉద్యోగంలో చేరిన తర్వాతా, నేను పెళ్లి చేసుకోబోయేటప్పుడు, ఇంకా అనేక సంధర్భాల్లో వాడి ఆచూకీకోసం పరస్పరమిత్రుల దగ్గర చాలా ఆరాలు తీసాను. ఫలితం శూన్యం. ఇంకా చెప్పాలంటే, కొంతమంది స్నేహితులు అట్లాంటివాడు ఒకడుండేవాడని కూడా పూర్తిగా మర్చిపోయారు.. అంతలా వాడు "అంతర్ధానం" అయిపోయాడు.

                             ********** *********

అట్లాంటివాడు ఇప్పుడు మళ్లీ "ప్రత్యక్షం" అయ్యాడు..

..వాడే నాకు ఫోను చేసాడు.

"ఏరా బావా? బావున్నావా?" అని ఫోనులో వాడి పలకరింపుతో నా మనసు పులకించింది.

కానీ.. వాడి మాటల్లో, వాడి గొంతులో ఏదో తేడా..!. అంతకు ముందు మేమెప్పుడు కలిసినా వాడు "వక్త" అయితే, నేనెప్పుడూ "శ్రోత"ని. అలాంటిది ఇప్పుడు మా పాత్రలు తారుమారు అయ్యాయి. నేను ప్రశ్నలు వేస్తుంటే వాడు ముక్తసరిగా, నసుగుతున్నట్టుగా, సంకోచంగా, దాటవేసే సమధానాలు ఇస్తున్నాడు.

సడెన్‌గా నా బుర్రలో ఏదో మెరిసింది..నాకు అర్ధమయ్యింది.. వాడు అలా ఎందుకు అలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో?. వాడు ఆర్ధికంగా బాగా ఇబ్బందుల్లో ఉన్నాడు.. Yes! That's it! He is not able to make both ends meet. అందుకని నా దగ్గరనుంచి సహాయం ఆశిస్తున్నాడు.

వాడిని ఆ స్థితిలో కలుసుకోవడం బాధగా ఉన్నా, వాడికి నేను సహాయపడగలను అన్న ఆలోచన నాకు చాలా ఆనందాన్ని కలిగించింది. కాని వాడు ఏక్కడ ఉంటున్నాడో, చిరునామా ఏమిటో తెలుసుకొనేసరికి నా తలప్రాణం తోకకొచ్చింది. ఏమో! వాడి పేదరికాన్ని నేను చూడకూడదనుకుంటున్నాడేమో?.

వాడ్ని తొందర్లోనే కలుస్తానని భరోసా ఇచ్చి ఫోను పెట్టేసాను.
 

                                      ******** ************

 

ఆఫీసులో పని ఒత్తిడులవల్ల, ఆ "తొందర్లోనే" రావడానికి ఓ వారం పట్టింది. వాళ్ల ఊర్లో దిగినతర్వాత వాడి చిరునామాని చాలా సులభంగానే కనుక్కున్నాను.. కానీ..

 

.. నేను ఊహించిన దానికి, నేను చూస్తున్నదానికి "అస్స్..స్స్..సలు" పొంతనలేనేలేదు.

 

..ఎందుకంటే, నేను ఒక పే..ద్..ద్ద బంగళా ముందు నుంచోని ఉన్నాను. దాని విస్తీర్ణమంతా చూడడానికి నేను తల ఆమూలనుంచి ఈమూలదాకా తిప్పాల్సివచ్చింది. గేటు దగ్గర తచ్చాడుతున్న నన్ను చూసి వాచ్‌మ్యాన్ బయటకి వచ్చాడు. నేను నాపేరు చెప్పి, ఎవరిని కలవడానికొచ్చానో చెప్పాను. తను ఇంటర్‌కాంలో మాట్లాడి, తలఊపి నన్ను చాలా మర్యాదగా లోపలకి పంపించాడు.

 

నేను ముందుకి నడుస్తూ చుట్టూ చూసాను..సుమారు 100 అడుగులున్న "డ్రైవ్ వే"కి ఒకవైపు అంతా రంగురంగుల పూలమొక్కలుంటే, రెండోవైపంతా పచ్చటిగడ్డితో మిలమిలా మెరుస్తోంది. డ్రైవ్ వేకి ఆ చివర, ఇంటిబయట.. బట్టతలతో, బానలాంటి పేద్ద పొట్టతో, రెండుచేతులూ నడుము మీద ఉంచుకుని ఒక వ్యక్తి నుంచొని ఉండడం గమనించాను..

 

ఇంకాస్తముందుకి నడిచాను.. ఇప్పుడు అక్కడ నిల్చున్న వ్యక్తి 36 పళ్లూ బయటపెట్టి పళ్లకిచ్చలా నవ్వడం కనబడుతోంది.. కాస్త తేరిపార చూసాను..ఆ వ్యక్తిలో "వాడి" పోలికలు కనబడుతున్నాయి. వాడి పోలికలేవిటీ? అది "వాడే!!!!".. నా మొహంలో ఖంగారుని, నా హావభావాలని చూస్తూ, వాడు నామీదవేసిన ప్రాక్టికల్ జోకుని "ఎంజాయ్" చేస్తూ.. వాడే!!

 

చేతులు చాచి వాడు ముందుకి నడిచాడు. నేను కూడా వడివడిగా ముందుకి అడుగులువేసాను. మరుక్షణంలో మేమిద్దరం గాఢాలింగనంలో బంధింపబడి ఉన్నాం. మా ఇద్దరి మధ్యా ఏమీ మాటల్లేవు.. కానీ మేమిద్దరం మా స్కూలురోజుల్లోకి వెళ్లిపోయాము. నా కళ్లల్లో తడి నాకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

 

అప్పుడే బయటకి వచ్చిన తన శ్రీమతిని , "ఇదిగోరా బావా! నీ అక్కా, చెళ్లెళ్ల లిష్టులో ఇంకో చెల్లెలు.. " అని పరిచయం చేస్తూ పెద్దగా నవ్వుతుంటే, "వీడు ఏబాధల్లోనూ లేడు" అన్న నిజం నా మనసుని దూదిపింజలా తేలికచేస్తే, నేను కూడా మనసారా వాడి నవ్వుతో శృతి కలిపాను.

 

                                      ******** ************

 

తర్వాత మాటలమధ్యలో, వాడిని కలవకముందు వాడి గురించి నేను చేసిన ఆలోచనలగురించి Confess చేస్తే, "అవునురా బావా! నువ్వనుకున్నదాంట్లో ఏతప్పూలేదు. Definitely I am not able to make both ends meet.చూడు.." అంటూ నడుముమీద రెండు చేతులుపెట్టుకుని, "ఈ చుట్టుకొలతతో ఎంత పొడుగుబెల్టుపెట్టుకున్నా రెండు కొసలు అస్సలు కలవటల్లేదురా!!!" అని పెద్దగా నవ్వేసాడు.. ఏమనాలండీ వీడ్నీ??

 

నా "దోస్తానా"

అప్పుడెప్పుడో జరిగిన "కబురు" ఇది..

నేనూ, మరి కొందరు మిత్రులు ఒక శనివారం సాయంత్రం పిచ్చాపాటీగా కలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం .. "కాఫీ డే" లో. (చూసారా?.. మేము ఎంత బుద్ధిమంతులమో?)

ఎప్పటిలాగానే, అందరికంటే ముందుగా నేను నిర్ణీత సమయానికి, నిర్ణీత స్థలానికి చేరుకున్నాను. (అందరిలోకి నేనింకాస్త ఎక్కువ బుద్ధిమంతుడ్నన్నమాట!).

అందరికీ ఫోన్లు చేస్తే తేలిందేమిటంటే.. అందరికంటే ముందు రాగలిగినవాడు రావడానికి కనీసం ఇంకా అరగంట పడుతుందీ అని.

నేను wait చెయ్యాల్సిందే!. సరేనని బయట గొడుగులువేసి, వాటికింద కుర్చీలు వేసిన ఒక ప్లేసు చూసుకుని, కూర్చుని చుట్టూ చూస్తే.. నేనొక్కడ్నే ఏ"కాకి"ని.. మిగతా ప్లేసులన్నిటినీ జంట"పక్షులు" ఆక్రమించేసుకున్నాయి. రెండో నిమిషానికే నాకర్ధమయ్యింది నేనొక్కడ్నే కాకినెందుకయ్యానో?. అక్కడ ఉన్న దోమలని భరించడానికి తప్పనిసరిగా ప్రేమలో ఉండి తీరాలి.. ఎందుకంటే ప్రేమకి మాత్రమే దేన్నైనా భరించగలిగే శక్తి ఉంటుంది కదా..? :)

ఈసురోమనుకుంటూ రెస్టారెంటు లోపలకెళ్లాను. ఇక్కడ వాతావరణం కొద్దిగా వేరుగా ఉంది.. ఉంటే అమ్మాయిలు గ్రూపుగా ఉన్నారు, లేకపోతే అబ్బాయిలు గ్రూపుగా ఉన్నారు.. అక్కడక్కడా కొన్ని మినహాయింపులు ఉన్నాయనుకోండి. అన్ని గుంపుల మద్యలో నేనొక్కడినే ఒంటిగాడ్ని.. సరే ఏంచేస్తాం.. ఒక సీట్లో అసీనుడ్నై చుట్టుపక్కల అంతా మళ్లీ పరికించా.. సరిగ్గా నా ఎదురుగా ఉన్న అమ్మాయిల గుంపులో నావైపే "ఫేస్" చేసి కూర్చున్న ఓ అమ్మాయి "మస్తు"గా ఉంది. నేను కూర్చున్న సీట్లోనుంచి ఆ మస్తు అమ్మాయి మాంచి వ్యూలో కనబడుతూ ఉంది.

ఇంకా పరిసరాల్ని గమనిస్తూంటే గోడకి తగిలించిన టీవీలో క్రికెట్ మ్యాచ్ వస్తోంది. ఎవరెవరు ఆడుతున్నరూ? ఓహ్.. ఇండియా శ్రీలంకానా?. అరే.. అసలు ఈ మ్యాచ్ గురించే మర్చిపోయానే? సర్లే కానీ..!

అలా కాసేపు (డైరెక్టుగా)టీవీ వంక, కాసేపు (తను చూడకుండా)ఆ అమ్మాయి వంకా మార్చి మార్చి చూస్తూ ఉన్నాను. ఇంకా చెప్పాలంటే టీవీని తక్కువ.. అమ్మాయిని ఎక్కువ.. :)

నేను చూస్తూండగానే ద్రావిడ్ ఔటయ్యాడు. యువరాజ్ వచ్చాడు. వికెట్లకి దూరంగా వెళ్తున్న బంతికి బ్యాటుని ఎలా తాకించాలా అని తెగ ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మొత్తానికి కొన్నిబంతుల తర్వాత అందులో విజయం సాధించి వికెట్‌కీపరుకి క్యాచ్ ఇచ్చి ఇంటికి బయల్దేరాడు.

ఆ తర్వాత రైనా దిగాడు రంగంలోకి. స్ట్రెయిటుగా పాయింటుకి వచ్చేసి ఫస్టుబాలునే వికెట్‌కీపరుకి క్యాచ్ ఇచ్చి, దీని గురించి 6 బంతులు వేస్టు చేసావా యువరాజూ అన్నట్టు కెమేరాలోకి చూస్తూ పెవిలియన్లో కూలబడ్డాడు రైనా.

హ్మ్.. వీళ్లని ఎవరూ బాగుచెయ్యలేరు.. ఈ మ్యాచ్ చూసి ఫీలయ్యేకంటే..

ఔనూ.. ఏదీ నా మస్తమ్మాయీ?.హా.. ఇక్కడే ఉంది. మొత్తానికి తను కూడా నేను తనని చూస్తున్నానని గమనించేసినట్టుంది.. ఈ ఆడాళ్లకి ఎట్లా తెలిసిపోతుందో కదా?. తన గ్యాంగ్ వాళ్లతో మాట్లాడుతూ, నవ్వుతూ అప్పుడప్పుడూ నా మీద కొన్ని చూపులు విసిరేస్తోంది. ఎందుకో నేను అలా చూడడం తనకి ఏమీ అభ్యంతరం ఉన్నట్టు కనబడలేదు. (ఏమో.. నాకు అలా అనిపించింది బాబూ!)

మళ్లీ టీవీ వంక చూసాను. చరిత్ర పునరావృతమౌతూనే ఉంది. ఫ్లడ్ లైట్ల వెలుగులో ఎక్కువసేపు ఉంటే చర్మం కందిపోతుందేమోనని భయపడుతున్నట్టున్నారు మనవాళ్లు.. తొందర తొందరగా డ్రెస్సింగ్ రూముకెళ్లి కోల్డ్ క్రీం రాసుకుని కూర్చుంటున్నారు. థూ..!(ఇక్కడ కొన్ని బూతులు).
 

అలా నేను మావాళ్ల గురించి ఎదురుచూస్తూ, మన ఇండియన్ క్రికెట్ టీంని తిట్టుకుంటూ, మధ్య మధ్యలో ఆ మస్తమ్మాయిని చూసుకుని నన్ను నేను ఉత్సాహపరుచుకుంటూ.. ఇలా నా మానాన నేను మాడిపోయిన మశాలాదోస తింటుంటే(ఏదో ఉపమానం బాగుందని వాడానులెండి .. "కాఫీ డే" లో మశాలాదోస దొరకదు).. 

 

..నాకెందుకో అనిపించింది నన్ను ఎవరో గుచ్చి గుచ్చి చూస్తున్నారని..

 

..ఆ వైపు చూసేసరికి, మస్తమ్మాయి కాదు.. అసలు అమ్మాయే కాదు.. ఒక "అతను"!. నేను అతన్ని అంతకుముందు గమనించలేదు. నా తర్వాత వచ్చినట్టున్నాడు. తను కూడా ఒక్కడే ఉన్నాడు. నేను అటు చూసేసరికి సిగ్గుపడ్డట్టుగా తల తిప్పుకున్నాడు.

ఏదో యాదృచ్చికంగా, యాక్సిడెంటల్‌గా అయ్యుంటుందిలే అని లైటు తీసుకుని మళ్లీ నేను నా కార్యక్రమంలో పడ్డాను. ఊ హూ.. అతను అలా నావంక చూస్తూనే ఉన్నాడు.. అచ్చం నేను ఆ మస్తమ్మాయిని ఎలా చూస్తున్నానో.. సేం టు సేం. నేను నా సీట్లో కొద్దిగా అటూ ఇటూ జరిగాను. టీవీ చూస్తున్నట్టుగా చూస్తూ, కంటి చివర్లనుంచి అతనివంక చూసాను. కన్‌ఫర్ముడ్.. అతను నన్నే చూస్తున్నాడు.

పక్కన ఉన్న డెకరేషన్ అద్దంలో మొహం చూసుకున్నాను.. "మొహమ్మీద ఏమన్నా ఉందా?".. "ఏమీ లేదే??!!".

"కొంపదీసి జిప్పు పెట్టుకోలేదా?".. "పెట్టుకున్నానే!".
 

అంతా బాగానే ఉంది, కాని నాకే "ఏదో"లా ఉండి పిచ్చెక్కేట్టుంది.

 

అప్పటికి నేను మస్తమ్మాయి గురించి పూర్తిగా మర్చిపోయాను. అప్పుడు నాకనిపించింది, నేను ఎవర్నన్నా అమ్మాయిని చూసినప్పుడు ఆ అమ్మాయి "ఇప్పటి నాలానే" ఇబ్బంది పడుతుందేమోనని. ఆ ఆలోచనతో నా మీద నాకే సిగ్గేసింది. ఒక (గుణ)పాఠం నేర్చుకున్నట్టయింది.

 

చెయ్యగలిగిందేమీలేక ఇంక మనసులోనే దేవుడిని వేడుకోవడం మొదలుపెట్టాను "ఆ జీవిని ఇక్కడనుంచి పంపిచెయ్యి" అని. "అలా చేస్తే,ఇంకెప్పుడూ ఏ అమ్మాయి వంక కన్నెత్తికూడా చూడను" అని మొక్కులుకూడా మొక్కాను. కానీ నా మనసు విరగబడి నవ్వుతోంది "ఏందిబే! జోకులేస్తున్నావా?" అని.

ఊ హూ.. అస్సలు లాభంలేదు.. ఈ ఆలోచనలనుంచి నాకు డైవర్షన్ కావాలి.. కరెక్ట్..

టీవీ వంక చూసాను. లాస్ట్ బ్యాట్స్ మన్ కూడా ఔట్. ఖర్మ!

పోనీ మస్తమ్మాయిని చూసుకుందామా?. నా "ఆరాధకుడు" నన్నే చూస్తున్నాడే??

 

ఇంక నేను తట్టుకోలేకపోయాను.. నా సీట్లోంచి లేచి, చేతులు పైకి మడిచి.. నా "ఆషిక్" దగ్గరకెళ్లి నిల్చున్నాను.

 

"ఇందాకట్నుంచి చూస్తున్నాను ఏవిటీ నావంకే అదోలా చూస్తున్నావు?. ఒళ్లేవన్నా కొవ్వెక్కిందా? గుడ్లు తోడేస్తా జాగ్రత్త!!" అన్నాను.

 

.. కాదు అన్నాను అనుకున్నాను.

 

నా నోట్లోంచి ఏ శబ్ధమూ రాలేదు.

 

అతని మొహంవంక ఒక 4,5 సెకన్లపాటు చూసి వెనక్కివచ్చి నా సీట్లో కూర్చుండిపోయాను..

 

.. ఎందుకంటారా?

.. అతనికి మెల్లకన్ను.

అతను కూర్చున్న చోటినుంచి తను టీవీ చూస్తుంటే నాకు అతను నన్ను చూస్తున్నట్టు అనిపించిందన్నమాట.

అతనివంక చూసాను. అతని మొహంలో భావమేవిటి?.. "ఎందుకొచ్చావ్? ఎందుకెళ్లావ్?" అని ప్రశ్నార్ధకమా? "ఇది నాకు మామూలేలే!.." అని తేలికభావమా?. నాకు తెలియలేదు.

మస్తమ్మాయివంక చూసాను. వాళ్లల్లోవాళ్లు మాట్లాడుకుంటున్నా, నా గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారేమోనని "ఫీలింగ్".

తలకొట్టేసినట్టయింది. వెళ్లిపోదామని లేచాను. కరెక్టుగా అప్పుడే కూడబలుక్కునట్టుగా నా మిత్రులందరూ లోపలకి తగలడ్డారు. ఏం చేస్తాం..? తేలుకుట్టిన దొంగలా మళ్లీ సీట్లో కూర్చుండిపోయాను.

ఒక సినిమా డైలాగు మీ జీవితాన్ని మార్చేస్తుంది..

ఏంటీ.. ఒక ఐడియా కదా జీవితాన్ని మార్చాల్సిందీ.. అప్పుతచ్చుగానీ పడిందా అనుకుంటున్నారా?.

లేదండీ.. మీరు కరెక్టుగానే చదివారు.

అయినా మనలోమన మాట.. మీకెప్పుడూ ఇలాంటివి జరగలేదా?. నాకు అయితే జరిగింది..

ఆ "కబురు"ఏమిటో చెవిన వేసుకోండి మరీ..!!!

                                                ************* **************

మా అమ్మాయికి మూడునెలల వయస్సప్పుడు, నాకు ఆన్‌సైటు ఆఫర్ వచ్చేసరికి..
చంకలుగుద్దేసుకుని..
నేను ఎగేసుకుని..
శ్రీమతినీ, చంటిదాన్నీ ఎగరేసుకుని.. వచ్చి చికాగోలో వాలిపోయాం.

నా ఫ్రెండు హరి చికాగోలోనే ఉండడం, వాడి ఆఫీసు, నా అఫీసు ఒకే బిల్డింగులో ఉండడం, వాడు ఉంటున్న ఇల్లు ఆఫీసుకి 10 నిమిషాల డ్రైవ్ దూరంలోనే ఉండడం..లాంటివన్నీ కుదరబట్టి మేముకూడా వాడుండే అపార్టుమెంటు కాంప్లెక్సులోనే తొందరగానే సెటిలయ్యాము. వాడికి కూడా 6,7 నెలల బాబు ఉండడం నాకు చాలా ఊరట(ధైర్యం) కలిగించిన విషయం.

త్వరలోనే శ్రీమతి, చంటిది వాతావరణానికి అలవాటుపడ్డారు. శ్రీమతి మిగతా దేశీయవనితలతో కూడిన "మహిళామండలి"లో సభ్యత్వం సాధించి త్వరలోనే అందులో అంచెలంచెలుగా ఎదిగి "పరమవీర యాక్టివ్ మెంబర్" బిరుదాంకితురాలయ్యింది.

చంటిదికూడా "శిశుమండలి"లో తన ప్రాతినిధ్యాన్ని సుస్థిరం చేసుకునేందుకు దాని సాయశక్తులా ప్రయత్నాలు కొనసాగిస్తోంది.

నేను సరే సరి.. పొద్దున్నే నేను ఆఫీసుకి తయారయ్యేసరికి, తల్లీ కూతుళ్లిద్దరూ "గుర్రు"లు కొడుతూ ఉండేవారు. ఏం చేస్తాం.. ఫ్రిజ్జులోంచి పాలు తీసుకుని, అందులో సెరెయల్ గుమ్మరించుకుని తినేసి ఆఫీసుకెళ్లేవాడిని.

(నాకు మామూలుగానే, పాలలోగానీ, కాఫీలోగానీ వచ్చే మీగడతరకలు అంటే కాస్త అదో "ఇది". అలాంటిది, ఇంగ్లీషు సినిమాల్లో వాళ్లు ఫ్రిజ్జులోంచి పాల డబ్బా తీసి ఎత్తుకుని తాగుతుంటే "ఏదో"లా ఉండేది. అలాంటివాడ్ని.. ఇలా.. హ్మ్.. విధి వైపరీత్యం అంటే ఇదేనేమో?")

సరే.. ఆ తర్వాత, 10కో, 11కో అమ్మగారికి "సుప్రభాత"సేవ ఉండేది. మరి లేకపోతే, మధ్యాహ్నం "భోజనం" సంగతేమిటి?. ఇంక సాయంత్రం ఆఫీసునించి రాగానే చంటిదానితో కాలక్షేపం.

శుక్రవారంనాడు ఆఫీసునుండీ రాగానే, దేశీయ కూరల మార్కెట్టుకెళ్లి వారానికి సరిపడా కూరలు, అక్కడనుండే వారానికి సరిపడే తెలుగు, హిందీ సినిమాల క్యాసెట్లూ పుష్కలంగా తెచ్చిపడేసుకునేవాళ్లం. వీకెండ్లో షికార్లు సరేసరి.

               *******         *******

చంటిది "ఊ.." కొట్టడం మొదలుపెట్టింది..

         .. మేము ఇండియానుంచి తెచ్చిన ఉగ్గుగిన్నెలని పంచాం.

         .. అక్కడ నాయనమ్మా, అమ్మమ్మలు కూడా ..

               *******         *******

చంటిదాని ఫోటోలు తీసి, వాటిని Develop చేసి, రెండు రెండు కాపీలు తీసి నాయనమ్మావాళ్లకి ఒకటి, అమ్మమ్మావాళ్లకి ఒకటి పంపిస్తున్నాం.

వారానికి (కనీసం)రెండుసార్లు అటూ, ఇటూ పెద్దవాళ్లతో "పాపాయి ముచ్చట్లు" పంచుకుంటున్నాం.

               *******         *******

చంటిది బోర్లా పడింది. మేం బొబ్బట్లు పంచాం.

శ్రీమతి ప్రాణస్నేహితురాలి పెళ్లి అయ్యింది. ఫోను చేసి శుభాకాంక్షలు అందజేసాం. పెళ్లికి వెళ్లలేకపోయినందుకు బాధపడింది శ్రీమతి.

              *******         *******

చంటిది పాకడం మొదలుపెట్టింది. పాకుండలు (పాకం ఉండలు?) చెయ్యడంరాక పాయసం వండి వడ్డించాం.

మా బ్రహ్మచారి సహోద్యోగు(గిను)లు చంటిదాని ఎదుగుదలని చాలా నిశితంగా, ఉత్సాహంగా గమనిస్తూండేవాళ్లు.. మరి వాళ్లకి కనీసం ఒక రోజు/పూట స్వయంపాకం బాధ తప్పుతోంది కదా..? :)

              *******         *******

గడపదాటిందని గారెలు, అడుగులు వేసిందని అరిసెలు(లాంటివి!!??) చేసి పంచాం.. తిన్నాం.

నెలపుట్టినరోజులు సరేసరి..

            **********              ************

పాపాయి మొదటి పుట్టినరోజు వేడుకలు మిత్రులు, సహోద్యోగులమధ్య  చేసుకున్నాం.

  

    .. ఎక్కడో చిన్న వెలితి ఫీలింగ్.. "పెద్దవాళ్ల" అక్షంతలు పడలేదే అని.

    .. ఫొటోలు చూసి పెద్దవాళ్లు ఆనందపడ్డారు. వాళ్ల గొంతులో కూడా వినిపిస్తోందా ఆ వెలితి?

            **********              ************

నాన్నగారికి ఫోను చేస్తే, ఆయనగొంతులో ఏదో తేడా.. చాలా బాధపడుతున్నట్టు..

మరీ మరీ అడిగితే చెప్పారు.. ఆయన ప్రాణస్నేహితుడూ, మా కుటుంబానికి ఎంతో ఆప్తుడూ అయిన మా "మావయ్య" కాలంచేసారని.

.. ఫోనులో నాన్నగారిని ఎలా ఓదార్చాలో నాకర్ధం కాలేదు.. నావల్లకాలేదు..

            **********              ************

అలా, నా మానాన నేను మాడిపోయిన మసాలాదోశ తింటూ కాలక్షేపం చేస్తుంటే, అప్పుడు ఊడి పడ్డారు "ఆ ఇద్దరు" నా జీవితాన్ని మార్చటానికి "ఆ సినిమా" లో "ఆ డైలాగు"తో.

ఆ సినిమా: నువ్వు నాకు నచ్చావ్

ఆ ఇద్దరు: త్రివిక్రం శ్రీనివాస్.. "ఆ" డైలాగు రచయిత
           విక్టరీ వెంకటేష్ .. ఆ డైలాగుని పలికిన (మగ)చిలక

ఆ డైలాగు :మరి ఆ సీను/డైలాగు ఏమిటో మీరే చూడండి/వినండి/చదవండి..

===========================================

".. ఇన్నాళ్లూ కష్టపడి చదివించింది నువ్వు అనకాపల్లిలో వ్యవసాయం చేసుకోడానికా?"

"అంటే పాతికేళ్లుగా పెంచారుగాబట్టి, నేను అమెరికా వెళ్లి పదేళ్లు డబ్బు పంపిస్తే లెక్క సరిపోద్ది.. చెల్లు.. ఇదేమన్నా బిజినెస్సా?. ఇప్పుడు నేను అమెరికా వెళ్లి డబ్బులు సంపాదించి కారు కొంటాను. దాని పక్కన నిలబడి ఒక ఫోటో తీసుకుని పంపించాలి. అంతేగానీ దాన్లో మానాన్నని ఎక్కించుకుని తిరగ్గలనా? లేదు. అదే మావూళ్లో వ్యవసాయం చేసుకుంటుంటే కనీసం మానాన్నని స్కూటరెక్కిచ్చుకుని తిప్పగలను. అది నాకు హాపీగా ఉంటుంది.."


".. మా నాన్నకి జ్వరమొస్తే అమెరికానుంచి ఫోనుచేసి టాబ్లెట్ వేసుకో నాన్నా అనే చెప్పగలను.. అదే టాబ్లెట్ నా చేత్తో వేసి పక్కనుండి చూసుకుంటే నాకు తృప్తిగా ఉంటుంది.."

".. నేను పెరిగిన ఇల్లు.. నేను తిరిగిన ఊరు.. నన్ను పెంచిన నాన్న.. నన్ను ప్రేమించే స్నేహితులు.. అందర్నీ వదిలేసి అక్కడికెళ్లి ఏమి సాధించాలి?. నా పదెకరాలు, ట్రాక్టరు నాకు చాలు. సాయంత్రందాకా పొలం దున్నుకుని, సరదాగా ఫ్రెండ్సుతో ఓ దమ్ముకొట్టి.. సెకండ్‌షో సినిమాకెళ్లొచ్చి పడుకుంటే చాలదా? .."

".. మనం గెలిచినప్పుడు చప్పట్లు కొట్టేవాళ్లూ, మనం ఓడిపోయినప్పుడు భుజం తట్టేవాళ్లూ, నలుగురులేనప్పుడు ఎంత సంపాదించినా ఎంత పోగొట్టుకున్నా తేడా ఏమీ ఉండదు.."

============================================

ప్రత్యేకంగా చివరి మూడు వాక్యాలు, నన్ను ఎక్కడో తాకాయి.. ఆలోచింపజేసాయి.. నా పరిస్థితులనే ప్రతిబింబిస్తున్నట్టు..  శ్రీమతితో నా ఆలోచనలు పంచుకున్నాను. తనుకూడా సానుకూలంగా స్పందించింది. కొన్ని తర్కవితర్కాలు, కాసిని తర్జనబర్జనల తర్వాత "గృహ"మంత్రి నిర్ణయానికి రాష్ట్ర"పతి" ఆమోదముద్ర వేసారు(ను).

అంతే.. తదుపరి సత్వర అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకుని, మేము తట్టా బుట్టా సర్దుకుని చికాగోలో బిచాణా ఎత్తేసి, భాగ్యనగరంలో జెండా పాతేసాం. చంటిది ఒకటిన్నరో ఏట మళ్లీ మొదటిపుట్టినరోజు జరుపుకుంది "అందరి"మధ్య.

.. చికాగోలో ఆరోజు మేము తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని పునస్సమీక్షించుకోవాల్సిన అవసరం మాకెప్పుడూ రాలేదు..

కాస్త బాగా "సెంటీ" అయినట్టున్నాను కదూ..

అలా అని, ఏమండోయ్! నేనేదో ఇప్పుడు పూర్తిగా మాతాపితరుల సేవలో తరిస్తున్నాననో, ఫ్రెండ్సుతో రోజూ సెకండ్ షో సినిమాలు కుమ్మేస్తున్నాననో అనేసుకోగలరు.. అంత లేదండీ!.

నాన్నగారితో మాట్లాడడం అలా ఉంచండి.. ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ ఆయన్ని చూడకుండా కూడా ఎన్నో రోజులు గడిచిపోతున్నాయి ఇప్పుడు. ఏదో  ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టు  , నా శ్రీమతిని మాధ్యమంగా ఉంచుకుని మేమిద్దరం మాటలు అటూ ఇటూ చేరవేసుకుంటూ ఉంటాం.. అలా ఎందుకు? అంటారా..

వాళ్లు లేచేసరికి నేను ఆఫీసుకి వెళ్లిపోవడం.. వాళ్లు పడుకున్న తర్వాత ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి ఇంటికి చేరుకోవడం.. ఇట్టాంటివన్నీ చాలారోజులు జరిగేసరికి, మా బుడ్డిగాడు ఓ అందమైన ఆదివారంనాడు నన్ను అడిగాడు.. "నాన్నా! నువ్వు నాకు సండే ఒక్కరోజే కనబడుతున్నావు.. నువ్వేమన్నా "సండే డాడీ"వా అని..  :(

అందువల్లచేతనన్నమాట..

అదండీ సంగతి..

భలేమంచి బేరము.. మించినన్ దొరకదు త్వరంగొనుడు..

ఇందు మూలంగా బ్లాగు ప్రజలందరికీ తెలియజేయునది ఏమనగా..

దేవుడు ఒక వరమే ఇస్తాడనీ, అదృష్టం ఒక్కసారే మన గుమ్మం తొక్కుతుందనీ.. ఇట్టాంటివి ఇంతకుముందు చాలాసార్లు మనం విని ఉన్నాం..

కాని.. మనకోసమే.. అచ్చంగా మనకోసమే..

.. దేవుడు ఇంకోసారి వరం ఇచ్చాడని..

.. మనమందరం మూకుమ్మడిగా నక్కతోకని కసాబిసా తొక్కేసామని గమనించిన అదృష్టదేవత అందరికీ కలిపి టోకున ఓ వరం ఇచ్చి ఆవతలపాడేసిందని..

.. అని పైన ఉదహరించినవాళ్లిద్దరూ రాత్రి నాకు కలలోవచ్చి చెప్పారుగాబట్టీ, నేనేమో చిన్నప్పట్నించీ "పరోపకారార్ధం ఇదం.." సూత్రాన్ని విపరీతంగా వంటపట్టించుకున్నవాడ్ని కాబట్టీ, మీ అందరితోగూడా ఆ సువర్ణావకాశంగురించి పంచుకుంటున్నానుగాబట్టి మీరందరూ యధాశక్తి నన్ను మెచ్చుకోవాలని మనవి చేసుకుంటున్నాను..

అసలు విషయానికొచ్చేస్తాను.. మనందరికీ మూకుమ్మడిగా దొరికిన ఆ వరం ఏమిటంటే..

ఈ ఆగష్టు 21వ తారీకున..
....
....
....
సాయంత్రం 5 గంటలకి..
....
....
....
మనందరి మానసచోరుడు, నల్లనయ్య, కన్నయ్య .. ఇంకా పౌరాణిక బ్రహ్మ అయినటువంటి "సుమనో"హరుడి సుమధుర దృశ్యకావ్యం "ఉషా పరిణయం" మనందరి టీవీలో ఠీవిగా ప్రదర్శితం కాబోతుంది, గాన చూసి తరించగలరు..

మురళీగారికి, రాజ్‌కుమార్‌గారికి, ఇంకా ఔత్సాహిక బ్లాగర్లందరికీ "చేతినిండా" మళ్లీ పని తగిలింది..

ఇక్కడ మేమంతా waiting మరి.. రెచ్చిపోండి..

నేను "మిష్టర్ పెళ్లాం" అయ్యాను

పోయిన శుక్రవారం నాకు శూన్య శుక్రవారం, చీకటి శుక్రవారం అంటే Black Friday అన్నమాట.

ముందు, నా లాప్టాప్ క్రాష్ అయ్యి, రిపేరుకెళ్లింది.
ఆ తర్వాత.. నా శ్రీమతి నన్నొదిలేసి వెళ్లిపోయింది.

చాలా రోజుల్నుంచీ ఏదో బెదిరిస్తోందిలే అనుకున్నా కానీ, మరి ఇక సహించలేను అనుకుందో ఏమో, వెళ్లిపోయింది.

అప్పటికీ పిల్లలగురించి బాధపడుతూనే ఉంది, అయినా సరే, నేను గాట్టిగా నొక్కి వక్కాణించి మరీ చెప్పేసా, పిల్లలని తన కంటే బాగా చూసుకోగలనని. అంతే.. ఇంక నిర్ణయం తీసేసుకుంది వెళ్లిపోవాలని.. వెళ్లిపోయింది.

అయినా, ఈ మధ్యన బాగా గమనిస్తున్నా.. మా ఇద్దరి మధ్య అంత సఖ్యత ఉండడంలేదు. ప్రతీదానికీ నామీద నాకే కంప్లైంట్లు చేస్తోంది. అవి కూడా మరీ అర్ధం పర్ధంలేని కంప్లైంట్లు..

మీరే చెప్పండి..

తనని అసలు పట్టించుకోనట.. తనమాట విననట..

.. ఇదేమన్నా భావ్యమా?.

ఏదో పేపరు చదువుకుంటూనో,  మురళిగారు పరిచయం చేసిన పుస్తకాన్ని చదువుతూనో, కంప్యూటర్లో బ్లాగులు రాస్తూనో,చదువుతూనో, కామెంటుతూనో, టీవీ చూస్తూనో ఉంటానన్నమాటేగానీ తను చెప్పినవన్నీ వింటూనే (అంటే విన్నా వినకపోయినా "ఊ.." కొడుతూనే) ఉంటానుకదా?

తనతో అంతకుముందులా మాట్లాడటంలేదుట..

.. దీనికిమించిన పచ్చి అబద్ధం ఇంకేమన్న ఉంటుందా?.

పొద్దున్నే లేవగానే కాఫీ అడుగుతానా?

"టిఫిన్ పెట్టు" అంటానా?

"సాక్సులు ఎక్కడ?" అని గట్టిగా అరుస్తానా?

"కారు తాళాలు ఎక్కడా?" అని విసుక్కుంటానా?,

అలాగే రాత్రి పూట "అన్నంలోకి రోజు విడిచి రోజు ఈ కాబేజీ కూరేంటీ?" అని చిరాకు పడతానా?

రిమోటు కనబడకపోతే "ఈ రిమోటుకి చావూ పుట్టుకా ఉండవు." అని వేదాంతాలు వల్లిస్తానా?.

వీటన్నిటినీ మాటలుకాక ఇంకేమంటారండీ? అహ.. పెద్దమనుషులు.. మీరు చెప్పండి..

అలా తను వెళ్లిపోయిందా..?

నా పరిస్థితికొచ్చేసరికి .. ఆఫీసులో ఎంత బాసుగిరీ వెలగబెట్టినా, ఇంట్లోమాత్రం "మిష్టర్ పెళ్లాం"గిరీ వెలగబెట్టలేక నా తాడుతెగుతుందన్నమాట అక్షరసత్యం.

మా అమ్మాయికి దోశలు కావాలి, బుడ్డిగాడికి ఇడ్లీలు కావాలి. సమయానుకూలంగా మా అమ్మాయి నాకు కాస్త ఉప్పందిచ్చబట్టి తెలిసింది కానీ, లేకపోతే శ్రీమతి దోశల్ని కూడా ఇడ్లీల సైజులో ఎందుకు వేస్తుంది?, అన్న ప్రశ్నకి నాకు సమాధానం ఎప్పటికీ తెలిసేదేకాదు.

మా అమ్మాయికి "స్కార్ఫ్" కనబడడంలేదంటే, వెతగ్గా వెతగ్గా కొండంత ఉన్న ఉతికిన గుడ్డలమూటలో ఎక్కడో నక్కిఉంది అది.

బుడ్డిగాడికి అన్నీ ఎడమకాలి సాక్సులే కనబడుతున్నాయి, కుడికాలి సాక్సు ఒక్కటీ కనబడి చావడంలా!.

శ్రీమతి ఉన్నప్పుడైతే వాళ్లు స్నానంచేసివచ్చేసరికి నీటుగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు రుమాలుతోసహా వాళ్ల మంచమ్మీద పెట్టి ఉండేవి.

బయటనుండి స్కూల్ బస్సువాడు హారన్‌తో నా ఢంకా బజాయించేస్తున్నాడు. బుడ్డిగాడు ఆలశ్యానికి నువ్వే భాద్యుడివి అన్నట్టు చూస్తున్నాడు నావంక.

వాళ్ల కళ్లల్లో భావాలు, చురుకుదనంలేని వాళ్ల చేతలు చూస్తుంటే.. నాకనిపించింది పిల్లలు వాళ్లమ్మని "మిస్" అవుతున్నారనీ.. తను వెళ్లిపోవడానికి భాద్యుడ్ని నేనే అనుకుంటున్నారనీ..

ఏమో!. ఆలోచిస్తుంటే నాకది నిజమేనేమో అనిపించింది. నేను "వద్దూ..!" అంటే ఉండిపోయేదేమో!.

కానీ..

నాకు గట్టినమ్మకం.. తను పిల్లల్ని వదిలిపెట్టి ఇన్నిరోజులు ఎప్పుడూ ఉండలేదు కాబట్టి తప్పకుండా తిరిగి వచ్చేస్తుంది.

....
....
....
....
....


ఇంకా చెప్పాలంటే ఈ ఆదివారం పొద్దున్న తప్పకుండా వచ్చేస్తుంది. ఎందుకంటే..

....
....
....
....
....

తనకి రిటర్న్ టిక్కెట్టు బుక్ చేసింది నేనేకదా!!!!!???😃😃😃

నాకు సెలవు కుదరక, పిల్లలకి స్కూలు పోవటం ఇష్టంలేక, వెళ్లక తప్పక,తను వెళ్లింది వాళ్లమ్మవాళ్లతో కలిసి వాళ్ల మేనమామ ఇంటికే కదా????? 😎😎😎

కానీ, ఏదో అంటారు చూడండీ.. ఏవస్తువు విలువైనా అది లేనప్పుడే తెలుస్తుందీ అని.. ఇది మాత్రం అక్షరాలా నిజం..

మరి, మళ్లీ నా లాప్టాప్ రిపేరయ్యి వచ్చేదాకా రెండు రోజులపాటు మరి నేనెంత నరకం అనుభవించాననుకున్నారూ?

నేను Vs "బాషా" అనబడే ఓ ఆటోకారన్

"ఆటో రిక్షా" అంటే ఏమిటి అని డిక్షనరీని అడిగామనుకోండి  - మూడు చక్రాలు ఉండి, మోటారు ఇంజను మీద నడిచే బండి - లాంటి అర్ధాలు చెప్తుంది. కానీ పాపం ఆ డిక్షనరీకి తెలియనిదేమిటంటే - ఈ ఆటో రిక్షాలకి "Laws of Physics" వర్తించవు అని.. ఇంకా చెప్పాలంటే, వీటికి ఏ Lawలూ వర్తించవూ అని.

ఎక్కడో చదివిన గుర్తు.. బొద్దింక, ఎంత పెద్దదైనా సరే, 1.5మిల్లీమీటర్ల కంత/సందు చాలట అది దాక్కోడానికి/దూరి వెళ్లిపోవడానికి. అలాగే ఈ ఆటోవాళ్లు అనుకుంటారనుకుంటా.. ముందు చక్రం పట్టే ఖాళీ స్థలం ఉంటే చాలు, మిగతా బండి అంతా దానంత అదే దూరిపోతుంది.. అని.

                                   ****          ******

బాగా పేరొందిన మన ఒకానొక  బ్లాగ్వేత్త మద్రాసు (చెన్నయి) పట్టణంగురించి ఒకానొక సందర్భంలో ఇలా ప్రశంసించారు -

"మూడేళ్ళలో సంవత్సరానికి 10 చొప్పున 30 ఎండాకాలాలు చూసాను. మార్చ్, ఏప్రెల్, మే నెలలలో ఎవరైనా మద్రాసు కు పెళ్ళికో, బంధువుల ఇంటికో వచ్చారంటే సిక్కిం బంపర్ లాటరీ కొట్టినట్టే. దగ్గర్దగ్గిర 180 డిగ్రీ సెంటీగ్రేడ్ల ఉష్ణోగ్రతతో ఎంతో ఆహ్లాదంగా ఉంటుంది వాతావరణం. "

ఈయనే,  ఇంకో సందర్భంలో  అక్కడి ఆటోవాళ్లగురించి ఇలా ప్రస్తావించారు -


" If
మద్రాసు ఆటోవాడు = నీచ్, కమీనా, కుత్త్తా..
Then
బెంగళూరు ఆటోవాడు = ఇద్దరు మద్రాసు ఆటోవాళ్ళు "

                                   ****          ******

ఇప్పుడివి ఎందుకంటారా?. ప్రస్తుత సమయంలో మన కబుర్లు వీటిగురించేకాబట్టి.

అట్లాంటి పైన చెప్పుకున్నటువంటి ఘనచరిత్ర కలిగిన చెన్నయి నగరానికి విధి వక్రించి నేను చాలాసార్లు వెళ్లవలసివస్తూ ఉంటుంది.. అలాంటి సందర్భాలలో ఈ ఆటోలు/ఆటోవాళ్ల పాలిన పడాల్సివస్తూ ఉంటుంది.

ఇక్కడ ఆటోవాళ్లు.. మాయగాళ్లే కాదు.. మాటగాళ్లు కూడా.. వాళ్ల లాజిక్కులు అసలు నాకైతే ఎప్పటికీ అందవు.


ఎప్పుడో 10,12 ఏళ్లక్రితం ఒక 6 నెలలు చెన్నయిలో ఉద్యోగం వెలగబెట్టి, ఆకాలంలో చూసిన తమిళ్ సినిమాలద్వారా నేర్చుకున్న అరకొర భాషాప్రావీణ్యత నాది. దానితోనే వాడిని బురిడీ కొట్టించాలనుకుంటే ఎలా ఉంటుందీ..? "తాతకి దగ్గులు..", "హనుమంతుండి ముందు కుప్పిగంతులు.." లాంటి సామెతలు గుర్తొస్తున్నాయా?. నాక్కూడా డిటో.. డిటో.

వాళ్లతో నా అనుభవాల్లో కొన్ని మచ్చుతునకలు ... (అనువాదంతో)

(పగటిపూట)
నేను: ఏంటి తంబీ.. అంత ఎక్కువా?
ఆటో: చూడన్నా ఎంత ట్రాఫిక్కో..!(ట్రాఫిక్కుని చూపిస్తూ)

అదే కాస్త చీకటిపడ్డాక.. ట్రాఫిక్ పల్చగా ఉన్నప్పుడు..
ఆటో: నైట్ టైము చార్జెస్ అన్నా!

రెండు బ్యాగులతో స్టేషనులోంచి బయటకొస్తే..
ఆటో: లగేజీ ఉంది కదా అన్నా!

బ్యాగులు లేకుండా స్టేషనులోంచి బయటకొస్తే..
ఆటో: లగేజీ ఉన్నా లేకపోయినా అదే రేటన్నా.. నిన్ను తీసుకెళ్లినప్పుడు నీ లగేజీ కూడా తీసుకెళ్లాలిందే కదన్నా!

ఒకసారి ఏమయిందంటే ..

నేను: ఇక్కడినుండి డిల్లీ ఎంత దూరమో తెలుసా?
ఆటో: ఇల్లియే! (తెలియదు)


నేను: సుమారు 1700-1800 కిలోమీటర్లు
ఆటో: ..


నేను: మరి ఇక్కడినుండి, డిల్లీకి ఫ్లైటులో ఛార్జీ ఎంతో తెలుసా?
ఆటో: తెలియదు


నేను: ఎక్కువలో ఎక్కువ 4 వేలు (4 వేలుని గట్టిగా ఒత్తి పలుకుతూ..)
ఆటో: ..


నేను: అంటే, ఫ్లైటువాళ్లు కిలోమీటరుకి సుమారు 2.50 రూపాయిలు చార్జ్ చేస్తూ ఉంటే, నువ్వు 12కిలోమీటర్ల దూరానికి 180 రూపాయిలు అడుగుతున్నావు, అంటే కిలోమీటరుకి 15 రూపాయిలు. ఎక్కడైనా న్యాయంగా ఉందా?

ఇక్కడ నేను లోపల్లోపలే నా భుజాలు చరుచుకుని, బోల్డన్ని "శభాషో" లు చెప్పేసుకుంటున్నానన్నమాట..

కానీ..బయట సీను వేరేవిధంగా ఉంది. ఆ ఆటో అతను నన్ను ఒక వెర్రిబాగులవాడ్ని చూసినట్టు చూసి..


"అన్నా! నువ్వు ఫైల్ట్లో డిల్లీ వెళ్లేటప్పుడు ఎన్ని కిలోమీటర్లు టైర్లు నేలమీద ఉంటాయంటావ్?"

నేను: (మనసులో కొన్ని లెక్కలేసి) సుమారు 3,4 కిలోమీటర్లు.

ఆటో: మరి నువ్వు నా ఆటోలో 12 కిలోమీటర్లు వెళ్లినప్పుడు ఎన్ని కిలోమీటర్లు టైర్లు నేలమీద ఉంటాయీ?"
నేను: 12 కిలోమీటర్లు (అసలు లాజిక్కేమిటో ఊహించటానికి ప్రయత్నిస్తూ..)

ఆటో: మరి చూడు. 1700 కిలోమీటర్లలో 3 కిలోమీటర్లు నేలమీద ఉండేదానికి నువ్వంత ఇస్తున్నప్పుడు, మొత్తం జర్నీ అంతా నేలమీద చేసేదానికి నేను అడిగింది ఏమి తక్కువన్నా!!???

మీకేమన్నా అర్ధమయ్యిందా ఈ లాజిక్కు????

                                   ****          ******

అలా అని నేను అన్నీ జెల్లకాయలే తింటానని ఫిక్సయిపోకండి. అప్పుడప్పుడూ నేను కూడా మార్గదర్శిలో చేరతాను, కాసిన్ని జెల్లకాయలు ఇస్తాను..

నేను వెళ్లాల్సిన చోటికి మామూలుగా కంటే 50 రూపాయలు ఎక్కువ అడిగాడు.

ఆటో: పెట్రోలు రేట్లు పెరిగినాయి కదా అన్నా!
నేను: ఎంత పెరిగింది?
ఆటో: లీటరుకి 5 రూపాయలు

నేను: నీ ఆటో లీటరు పెట్రోలుకి ఎన్ని కిలోమీటర్లు వెళ్తుంది?
ఆటో: 20 కిలోమీటర్లన్నా!

నేను: అంటే, మనంవెళ్లాల్సిన 10 కిలోమీటర్లకి 2.50 రూపాయలే కదా ఎక్కువయ్యేదీ?
ఆటో: అన్నా..

మీరు చెప్పండి.. బాగా ఇచ్చానా?

సరే.. మనదసలే చాలా జాలి గుండె కదా.. 10 రూపాయలు ఎక్స్ట్రా ఇస్తానని చెప్పి ప్రయాణం కానిచ్చేసాను, అది వేరే విషయం అనుకోండి.

అయినా.. హన్నా!. వాడేమన్నా తనని తాను రజనీకాంత్ అనుకున్నాడా? బాషా అనుకున్నాడా?
బాషా సినిమాని ఒక్క తమిళ్లోనే చూసిన వాడికే అన్ని తెలివితేటలుంటే.. తమిళ్‌తో పాటు (ఈ వృత్తాంతం ఓ విధి వైపరీత్యం.. దీని గురించి ఇంకో సారి..) తెలుగులో, మరీ తిక్క రేగితే రెండు వారాలకోసారి సెట్ మాక్స్‌లో హిందీలో కూడా చూసే నాకు ఇంకెన్ని తెలివితేటలుండాలి?. హన్నా..!

అదండీ సంగతి!

ఇప్పుడు, ఇంత శ్రద్ధగా నా కబుర్లు విన్నందుకు మీకో బంపర్ ఆఫర్:

రజనీకాంత్ సినిమాలు జపనీస్ బాషలోకి డబ్ అవుతున్నాయికదా, అలాగే ఎప్పటికైనా 'బాషా' సినిమా ఇంగ్లీషులోకి డబ్ అవుతుంది అనే (అతి)ఆశతో ఒక ఔత్సాహిక గేయరచయిత ఇంగ్లీషులోకి డబ్ చేసిన "బాషా" పాట మీకోసం.. (courtesy: a fwd mail)

 తమిళ్ నుండి తెలుగు అనువాదగీతం:

మాతృకనుండి ఆంగ్లీకరణ:

I am autofellow autofellow
Four knowing route fellow
Justice having rate fellow
Good people mix fellow
Nice singing song fellow
Gandhi borning country fellow
Stick take means hunter fellow
Big people’s relation fellow
Mercy having mind fellow da
I am all poor’s relative fellow da
I am always poor people’s relative fellow da
Achak means achak only; Gumuk means gumuk only

Achak means achak only; Gumuk means gumuk only

Town become big, population become big
Bus expecting, half age over
Life become hectic in time, exist in corner of street
Ada eye beat means love coming they telling
You hand clap means auto coming I telling
Front coming look, this three-wheel chariot
Good come and arrive, you trust and climb up
Mercy having mind fellow da
I am always poor people’s relative fellow da
Achak means achak only; Gumuk means gumuk only
Achak means achak only; Gumuk means gumuk only

Mummy motherfolk, danger not leave
Heat or cyclone, never I never tell
There there hunger take means, many savoury
Measurement food is one time
For pregnancy I come free mummy
Your child also name one I keep mummy
Letter lacking person ada trusting us and coming
Address lacking street ada auto fellow knowing
Achak means achak only ; Gumuk means gumuk only
Achak means achak only ; Gumuk means gumuk only

మా బొమ్మరిల్లులో నటరత్నాలు

రెండు వారాల క్రితం, బెంగళూరులో ఉండే మా తమ్ముడు ఆఫీసుపనిని (స్వామికార్యాన్ని) వారాంతంతో (స్వకార్యంతో) కలుపుకుని హైదరాబాదు వచ్చాడు. మా మరదలికి సెలవు కుదరకపోవడంతో తను రాలేకపోయింది.

ఆదివారంనాడు మధ్యాహ్నం భోజనాలు ముగించి, ఏవో కబుర్లలో పడితే, వేగుల (మా పిల్లలు) ద్వారా మా సినిమాహాల్లో (హోం థియేటరులో) ఏదో సినిమా ప్రారంభం కాబోతుందని సమాచారం అందింది. దాంతో సీను హాల్లోకి మారింది.

ఆనాడు ప్రదర్శించబడుతున్న చిత్రరాజం - అన్నపూర్ణావారి "తోడికోడళ్లు(1957)".

నేనేదో హోం థియేటర్ అని కాస్త ఎక్కువగా చెప్పాననుకుంటునారా?. లేదండీ బాబూ!. మేస్త్రీ సినిమాకి దానారావుగారుకి ఉత్తమనటుడుగా నంది అవార్డు వచ్చిందన్నంత పచ్చి నిజ్జం .

మా ఇంట్లో ఉన్నది నిజంగానే హోం థియేటరే!. కాకపోతే మా హోం థియేటరుకి అర్ధమయ్యే భాష ఒక్కటే.. తెలుగు.

అందులో ఆడే సినిమాల్లో రెండే రంగులు ఉంటాయి.. తెలుపు, నలుపు. దీనికి ఒకటో, రెండో మినహాయింపులున్నాయిలెండి. నాకు తెలిసినంతవరకూ మా ఇంట్లో ఉన్న లేటెస్టు సినిమా అంటే.. స్వాతికిరణమో, సీతారామయ్యగారి మనవరాలో. అది కూడా ఒకటి విశ్వనాథ్ సినిమా అవటంవలానూ, రెండోది ఏయన్నార్‌ది అవటంవల్లనూ..

(మా నాన్నగారు ఏయన్నార్‌కి వీరాభిమానిలేండి. ఒక యాంగిల్లోంచి చూస్తే, ఏయన్నార్‌లానే కనపడతారని స్టూడెంట్లు అనుకునేవారట. నా శ్రీమతి చెప్పింది. తనుకూడా ఒకప్పుడు ఆయన స్టూడెంటేలెండి. దీని గురించి మనమెప్పుడైనా తీరిగ్గా బ్లాగాడుకుందాం)

ఇక్కడో చిన్న ముందుమాట: చదువరులలో ఎవరైనా ఈ సినిమా చూసిఉండకపోతే (ఏదో.. నా అఙ్ఞానంతో ఇలా మాట్లాడాననుకుంటే నన్ను క్షమించెయ్యాల్సిందిగా మనవి), మాలా కుమార్‌గారి  కమ్మటికలలు లో చూడొచ్చు.

సరే! విషయంలోకి వస్తే.. మేమందరం మా మా ఉచితాసనాలని స్వీకరించి సినిమా మీదకి దృష్టి సారించాము. చూస్తూండగానే, "గాలిపటం గాలిపటం" పాట అయిపోయింది.

సుశీల ..అదేనండీ మన సావిత్రి ప్రవేశం. ఎక్కడి దొంగలు అక్కడే గప్‌చుప్!

...
...

సావిత్రి కన్నాంబని అడుగుతోంది, "మందులు వేసుకున్నావా అక్కయ్యా?" అని.

కమల ఏదో చెప్తోంది. అప్పుడు నా శ్రీమతికి గుర్తొచ్చింది, "అత్తయ్యా! మందులు వేసుకున్నారా?" అని అడిగింది మా అమ్మని.





వెంటనే, మా తమ్ముడు అందుకున్నాడు.. "అహా! సావిత్రి, కన్నాంబ" అని నా శ్రీమతిని, మా అమ్మని చూపిస్తూ. గట్టిగా నవ్వుకున్నాం.

ఇంతలో.. "కారులో షికారుకెళ్లే" పాట అయిపోయి, ఏయన్నార్, సావిత్రి మాట్లాడుకుంటుంటే మాతమ్ముడన్నాడు నా వైపు చూపిస్తూ "ఇడిగో నాగేశ్వర్రావు.." అని నావంక చూసి "నువ్వు కూడా అంతే కదరా.. డెలివరీలు, ప్రాజెక్టు డెడ్‌లైనులు, మంత్లీ రిలీజులు, క్వార్టర్లీ రిలీజులు అంటూ వీక్ డేసూ, వీకెండ్లూ అనిలేకుండా ఇల్లు పట్టించుకోకుండా తిరిగేస్తూ ఉంటావుకదా?" అన్నాడు.

నేను సిగ్గుపడి మెలికలు తిరుగుతుంటే .. మళ్లీ నవ్వులు.
...
...

కన్నాంబ చిన్న పిల్లాడిని పక్కన పడుకోబెట్టుకుని కధ చెప్తుంటే, మా తమ్ముడు మళ్లీ, మా బుడ్డిగాడి వంక చూసి, "ఇదిగోరా! ఇది నువ్వే!.."అన్నాడు.




నాయనమ్మ ఒళ్లో కూర్చున్న మావాడు "పో బాబాయ్!.."అంటూ ఆవిడ ఒళ్లోకి మరింత ముడుచుకుపోయాడు..
...
...

"నాన్న! ఇదిగో టిఫిను"అంటూ కూతురు పళ్లెం తీసుకొచ్చిపెడితే, "టిఫినేమిటమ్మా.. అన్నం తింటానుగా" అని ఎస్వీ రంగారావు అంటుంటే "ఇవాళ శనివారం కదా.. టిఫినే తింటావని చెప్పింది పిన్ని"అని కూతురంటే, "ఓహోహో! సుశీల చెప్పిందా.. అయితే సరే" అంటూ ప్లేటు అందుకుంటున్న ఎస్వీ రంగారావుని వేలితో చూపించి, అదేవేలితో నాన్నగారి వంకచూపించాడు తమ్ముడు ఆయన చూడకుండా.. మేమందరం చెయ్యి నోటికడ్డం పెట్టుకుని చిన్నగా నవ్వుకున్నాం, శబ్ధం రాకుండా.
(మా ఇంట్లో మావగారూ, కోడలు ఒక పార్టీలెండి).

"ఏడిశావులే! వెధవాయ్!" అన్నారు గంభీరంగా ఉండే నాన్నారు గుంభనంగా నవ్వుతూ. (మా నాన్నగారికి బాగా ప్రేమ కలిగితోనో, బాగా సంతోషం కలిగితేనో దానికి కారకుడైనవాడ్ని అలాగే అంటారు.ఈమాటంటే, చిన్నప్పుడు మాకు ఆరోజంతా పండగే! :-))

...
...

తనవంతు ఎప్పటికైనా వస్తుందనో, లేకపోతే సినిమాలోనూ, బయటా జరుగుతున్న రెండు సంఘటనల్లో పూర్తిగా invlove అయిపోవడంవల్లనో మా శశిరేఖ తన కారెక్టరుగురించి covenientగా మర్చిపోయింది. కానీ మా తమ్ముడ్ని అడిగింది "మరి నువ్వెవరు బాబాయ్?" అని.

అనుకోవడం ఆలస్యం..అరుగుమీద సావాసగాళ్లతో పేకాట ఆడుకుంటూ రేలంగి పాత్ర ప్రవేశం..



"ఇదిగోనమ్మా! ఇదే నేను" అన్నాడు తమ్ముడు కొద్దిగా ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి.

"నానమ్మా! బాబాయ్ చూడు.. ఎలా ఉన్నాడో" అని మా అమ్మాయి అంటుంటే అందరం గట్టిగా నవ్వుకున్నాం.

ఇంతలో రేలంగి పాత్రని ఆడిపోసుకుంటూ సూర్యాకాంతం పాత్ర ప్రవేశించింది. 



అప్పటిదాకా మా అమ్మ ఒళ్లో ముడుచుకునిపడుకుని ఉన్న మా బుడ్డిగాడు ఒక్కసారిగా పైకిలేచి "బాబాయ్! ఈవిడేనా పిన్నీ?" అని అడిగాడు చాలా అమాయకంగా..

కొన్ని సెకండ్లపాటు మేము ఎవ్వరం ఏమీ మాట్లాడలేదు..

అందరం తమ్ముడివంకే చూసాం..

వాడి మొహంలో రంగులు చకచకా మారాయి (చిన్నప్పుడు స్టేజి నాటకాల్లో మొహమ్మీద రంగులకాగితం చక్రం తిప్పినట్టు)

తమ్ముడు బుడ్డిగాడివంక చూసి, ఇంక ఒప్పుకోక తప్పదన్న నిజాన్ని ఒప్పుకుంటున్నట్టుగా "అవును నాన్నా! ఆవిడే మీ పిన్ని.." అని ఆముదంతాగినవాడిలా మొహంపెట్టి నావంక చూసి "మా ఆవిడ ఇక్కడలేదుగాబట్టి బతికిపోయానురాగానీ అన్నాయ్.. తను ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉంటేనా.." అంటుంటే.. మేమందరం పొట్టలు చెక్కలు అయ్యేలా నవ్వుతుంటే, మావాడు మా పిల్లలిద్దరితోటీ "ఈ విషయం పిన్నికి చెప్పొద్దూ" అంటూ బ్రతిమిలాడుకునే ప్రయత్నాల్లో పడ్డాడు. :-)